Μέχρι τώρα, κάποιο πολίτευμα δεν είναι πραγματικά αποτελεσματικό.

Είτε είναι η μοναρχία, η ολιγαρχία,η δημοκρατία, κάποιο δε βρήκε μια πραγματικά οριστική λύση. Γιατί το σύστημα της διακυβέρνησης δεν είναι το παν.

Αν τα άτομα δεν έχουν συνείδηση των καθηκόντων τους και αν δέν καταλαβαίνουν ότι οφείλουν να ζουν αρμονικά μεταξύ τους, όποιο και να είναι το καθεστώς, θα είναι το χάος.

Με οποιοδήποτε καθεστώς συναντάμε υπερβάσεις, ταραχές και δυστυχίες.

Συμβολικά, η δημοκρατία αντιπροσωπεύει την κυβέρνηση του στομάχου.

Μήπως ο λαός ξέρει ακριβώς τί είναι καλό και τί κακό στις επιθυμίες, στους πόθους και στα ένστικτά του;

Όχι. Τώρα του έδωσαν όλες τις δυνατότητες να ζητά, αλλά μέχρι σήμερα μήπως ζήτησε κάποτε τη Βασιλεία του Θεού και τη Δικαιοσύνη Του;

Μήπως έχει ζητήσει το φως και την αγάπη;

Όχι, το στομάχι, ή κοιλιά, ζητούν πάντα να τρώνε περισσότερο, να μπορούν να λερώνουν και να προκαλούν ζημιές παντού.

Ο λαός δεν έχει ακόμη ένα ανώτερο ιδανικό.

Ναι, γιατί έχει ανάγκη από μια κεφαλή και αυτή η κεφαλή λείπει.

Βέβαια, χρειάζεται μια φωτισμένη κεφαλή, έξυπνη, αφιλοκερδής γιατί αν αυτός που βρίσκεται μόνος στην κορυφή έχει τα ίδια ένστικτα με το πλήθος που ζητά από κάτω, δεν αξίζει τον κόπο.

Οι Μύστες εργάζονται για τη Βασιλεία του Θεού και τη Δικαιοσύνη Του. Και καθώς η Βασιλεία του Θεού είναι μια μοναρχία, όλες οι χώρες του κόσμου πρέπει να οργανωθούν κατ’ εικόνα του σύμπαντος που ο Θεός είναι ο βασιλιάς.

Δεν λέω πώς η μοναρχία είναι προτιμότερη από τη δημοκρατία, όχι, αλλά μιλάω γενικά.

Το ότι ο λαός κυβερνάει, σύμφωνοι, αλλά να είναι φωτισμένος!

Αν δεν είναι φωτισμένος δεν πρέπει να κυβερνάει.

Κι αν η κεφαλή είναι επίσης σκοτεινή, αγράμματη, σκληρή, να μην κυβερνάει! “

Άλλωστε, αυτό που κάνει τις μεγαλύτερες ζημιές είναι τό κεφάλι κι όχι το στομάχι.

Μιλώ λοιπόν συμβολικά, και στο συμβολισμό όλα είναι ξεκάθαρα και μαθηματικά.

Αν προσπαθείτε να καταλάβετε τον κόσμο των συμβόλων, που είναι ο κόσμος των αρχών, ποτέ δε θα κάνετε λάθη. Όμως οι άνθρωποι τα ανακατεύουν όλα, να γιατί είναι ο πύργος της Βαβυλώνας, δεν καταλαβαίνουν πια ο ένας τον άλλο.

Θά ήθελα τώρα νά σας μιλήσω πάνω σε μια ερώτηση που μου έκανε χθες ένας αδελφός σέ ό,τι αφορά τη διανομή του πλούτου.

Ξέρω ότι αυτό το πρόβλημα απασχολεί τους περισσότερους ανθρώπους και γι’ αυτό θά ήθελα να πω και σε σας επίσης λίγα λόγια πάνω σ’ αυτό.

Για να καταλάβετε πραγματικά πώς τα πράγματα πρέπει να είναι, ας πάρουμε σαν παράδειγμα τον οργανισμό.

Γιατί τον οργανισμό; Γιατί η Κοσμική Νοημοσύνη συνέλαβε τα πράγματα με τέτοιο τρόπο που άφησε παντού ίχνη, ενδείξεις ώστε, όταν οι άνθρωποι σκεφτούν, να μπορέσουν να εγκαταστήσουν όλα όσα αυτή σκέφτηκε, όλα όσα αυτή ευχήθηκε και πρόβαλε.

Να γιατί, όταν παρατηρούμε τα φυτά, τα κρύσταλλα, τα άστρα, τα ποτάμια, τα βουνά, τον ήλιο, τους πλανήτες, και, προπαντός, το ανθρώπινο ον με τη δομή του, μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε τις προθέσεις της Κοσμικής Νοημοσύνης το μεγαλείο και τη λεπτότητα των σχεδίων της.

Όταν μελετάμε το ανθρώπινο ον, βλέπουμε ότι όλα σ’ αυτό ζητούν:

το στομάχι ζητά τροφή… τα αυτιά ζητούν ήχους… τα μάτια ζητούν φως, τα χρώματα τον ήλιο… και ο στόμα, η μύτη, όλα ζητούν και τα σεξουαλικά όργανα επίσης ζητούν…

Λοιπόν, όλο το σώμα ζητά και αυτό είναι σπουδαίο, είναι θαυμάσιο, είναι φυσικό.

Χρειάζεται όμως και ένα κεφάλι που πρέπει να ελέγχει, να ζυγίζει, να κατευθύνει, αν όχι, θα είναι η καταστροφή. Ο άνθρωπος θα τρώει και θα πίνει πολύ ή όχι αρκετά, θα εκτίθεται πολύ στή ζέστη ή στο κρύο, δε θα ακούει ούτε θα βλέπει τούς κινδύνους…

Είναι λοιπόν καλό που το σώμα ζητά, το κεφάλι όμως πρέπει νά βλέπει σέ ποια στιγμή να δέχεται, σε ποιά στιγμή να αρνείται και πότε, πού και πόσο να δίνει. Παντού υπάρχουν απαιτήσεις, ζητήσεις, δε λείπουν ποτέ!

Το κεφάλι όμως… «πού είναι το κεφάλι που πρέπει να μοιράζει σε όλους σύμφωνα με τους Θείους κανόνες, με τις θείες αναλογίες;

Δεν κάνω κριτική ούτε για τη μοναρχία, ούτε για τη δημοκρατία, και οι δυο έχουν και τις καλές και τις κακές πλευρές. Αλλά εξετάζω αυτό τό θέμα από πνευματική άποψη και βρίσκω ότι οι απαιτήσεις είναι κανονικές, σπουδαίες, χρειάζεται όμως ένα κεφάλι για να τις μελετήσει και να αποφασίσει αν πρέπει νά ικανοποιηθούν ή όχι. Είτε είναι γιά τον καθένα εσωτερικά, ή εξωτερικά για την κοινωνία, χρειάζεται μια φωτισμένη κεφαλή για να διευθύνει, να συνετίζει, και πρέπει να πιστεύουμε σε αυτή την κεφαλή και να την ακολουθούμε.

Όπως έγινε ο οργανισμός από τη φύση, για μας είναι η καλύτερη ένδειξη. Αυτός μας αποκαλύπτει την καταγωγή της διανομής του πλούτου όπως μπορούμε και τον παρατηρούμε σήμερα, και μας δείχνει επίσης ότι είναι η αιτία για όλες τις προκλήσεις, τις ζηλοτυπίες και τις εξεγέρσεις.

Στην πραγματικότητα, όσο μακριά και ν’ ανατρέξουμε στην ιστορία των ανθρώπων, το πρόβλημα έχει τεθεί. Αυτός που ήταν πιο καπάτσος, ή πιο ρωμαλαίος, ήταν π.χ. καλύτερος κυνηγός, έφερνε λοιπόν περισσότερο κυνήγι και έτσι μάζευε πιο πολλά πλούτη από τους άλλους.

Αυτή ή διανομή, που τη βρίσκουν άδικη, ήταν στην πραγματικότητα εντελώς δίκαιη. Γιατί η φύση δεν αγαπά την ισότητα, την ισοβάθμιση, την ομοιομορφία.

Από την Επανάσταση του 1789, η Γαλλία έχει σαν ρητό: «Ελευθερία — Ισότητα — Αδελφότητα», στην πραγματικότητα όμως η ισότητα δεν υπάρχει στο σύμπαν.

Είναι η ανισότητα που βασιλεύει. Δεν υπάρχει ισότητα στη γη σε κάποιο επίπεδο.

«Μα κάναμε την ισότητα νόμο!» Ναι, μα ο νόμος είναι ένα θεωρητικό πράγμα, αφηρημένο, ένα κείμενο κολλημένο στον τοίχο.

Στην πραγματικότητα, η ισότητα δεν υπάρχει πουθενά, η φύση θέλει τη διαφορά και αυτή η διαφορά περικλείει την ανισότητα. Παρατηρήστε τα ορυκτά, τα φυτά, τα ζώα, τι ποικιλία!…

Και τους ανθρώπους…

Ακόμη και αν βρίσκουμε κάποια φορά σωσίες, υπάρχει πάντα μια διαφορά. Τουλάχιστο στο δέρμα, στο χρώμα των μαλλιών και, προπαντός, στα χέρια, αφού παίρνουν τα δαχτυλικά αποτυπώματα για να βεβαιωθούν ότι δεν υπάρχει σύγχυση μεταξύ δύο ατόμων.

Από αυτή τη διαφορά των όντων προέρχεται και η διαφορά στις ικανότητες, στα γούστα τους, στις επιθυμίες τους, καθένα έχει νοητικές, συγκινησιακές, φυσικές ικανότητες διαφορετικές. Τα μεν θα εκπληρώσουν κατορθώματα, θα είναι πρώτα στο συναγωνισμό ή στον αγώνα για τη ζωή, ενώ τα άλλα θα είναι στην ουρά, γιατί δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες. Και επειδή οι ικανότητες είναι διαφορετικές μεταξύ των ανθρώπων, γι’ αυτό και μερικοί πήραν περισσότερα από τους άλλους. Είναι αυτό κανονικό; Εντελώς κανονικό.

Μήπως πρέπει να οργιστούμε; Καθόλου!

Όμως οι άνθρωποι δε σκέφτονται, φωνάζουν, επαναστατούν, γιατί παρασύρονται από τους άλλους. Έδώ όμως το θέμα είναι να καταλάβετε, να μελετήσετε, να είστε σαφείς.

Αν στη συνέχεια υπάρχουν λόγοι για να φωνάξετε, να τσακωθείτε, καλώς, κάντε το, αλλά πρώτα τα θέματα πρέπει να ξεκαθαρίζονται.

Ό,τι έχουν οι άνθρωποι, είναι κανονικό, είναι δίκαιο.

Θα πείτε: «Ναι, μα όλα αυτά τα έχουν γιατί λήστεψαν, δολοφόνησαν».

Ε, το ξέρω καλά, ο άνθρωπος έχει μια χιλιετή τάση που το σπρώχνει πάντοτε να ικανοποιεί τους πόθους του.

Με τον καιρό βρήκε ότι μερικοί κανόνες ηθικής ήταν απαραίτητοι, όχι γιατί είχε πραγματικά την επιθυμία να είναι ηθικός, αλλά γιατί ήταν πιο ωφέλιμο. Αν η κλεψιά και οι σκοτωμοί είχαν απαγορευθεί, ήταν ασφαλής.

Όμως αυτή η «ηθική» κατάσταση δεν είναι ακόμη τέλεια, πάντοτε οι άνθρωποι προσπαθούν κάτι να κλέψουν, κάτι ν’ αρπάξουν, κάτι να κάνουν δικό τους που ανήκει στους άλλους και αν αυτό δε γίνεται πάντοτε στο φυσικό επίπεδο,

γιατί έδώ κινδυνεύουν νά συλληφθούν και να φυλακιστούν,

γίνεται στα άλλα επίπεδα όπου αυτό δε φαίνεται. Κλέβουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων.

Άρα, είναι τα ίδια ένστικτα που εκδηλώνονται, όλο και καλύτερα!, αλλά σε άλλα πιο λεπτά επίπεδα.

Άλλωστε, τώρα, όλος ο κόσμος το ξέρει. Ξέρει την ύπαρξη της βιομηχανικής κατασκοπείας, π.χ., για να κλέβουν τα μυστικά της παραγωγής προϊόντων ή μηχανημάτων. Είναι πάντοτε τα ίδια ένστικτα να αποκτά, να κατακτά, είναι αδύνατο να τα αποβάλει κάποιος.

Κι αν δε ξέρουν πώς να τα μετατρέπουν, να τα εκλεπτύνουν, όταν δε μπορούν να βρουν μια διέξοδο στο φυσικό επίπεδο, παίρνουν το δρόμο του νοητικού επιπέδου ή του αστρικού.

Είναι τα ίδια εγκλήματα που γίνονται αλλά υπό μιαν άλλη μορφή, αόρατη.

Όσο η Μύηση δεν είναι εδώ για να δώσει στα ένστικτα μια πνευματική κατεύθυνση, θα υπάρχουν πάντοτε δυνάμεις που θα προσπαθούν να εκδηλώνονται.

Τί τα θέλετε, οι φιλοδοξίες, ο αισθησιασμός, η οργή, είναι τρομερές δυνάμεις που πρέπει να βρίσκουν το δρόμο τους.

Το να θέλει κάποιος να έχει περισσότερα, να συναγωνίζεται, είναι εντελώς κανονικό.

Και πότε αυτό γίνεται αντικανονικό;

Ο οργανισμός μας το λέει τόσο καθαρά που κάποιος φιλόσοφος δε μπορεί να έχει αντίρρηση.

Αν εγώ πω τη γνώμη μου, όλοι θα έρθουν ύστερα να πουν: «Όχι, κατ’ εμέ δεν είναι έτσι. Κατ’ εμέ…» και δε θα τελειώσουμε κάποτε.

Άρα, δε θα πω τη γνώμη μου αλλά θα πω αυτή της παγκόσμιας φύσης, πως αυτή έλυσε το πρόβλημα μέσα από εμάς.

Δεν είναι η προσωπική μου γνώμη και θα είστε υποχρεωμένοι να υποκλιθείτε.

Λοιπόν να, επιτρέπεται νά μαζεύετε πλούτη; Βέβαια.

Τι κάνει το στομάχι όταν του δίνετε τροφή;

Πέφτει επάνω της για να πάρει ό,τι του είναι απαραίτητο και το άλλο το στέλνει αλλού, δεν το κρατά. Αλλά ακόμη και αυτό που κρατά, δεν το χρησιμοποιεί μόνο για τον εαυτό του, το επεξεργάζεται και το μοιράζει στη συνέχεια σε όλο το σώμα.

Το στομάχι δεν κρατά παρά ό,τι του είναι αναγκαίο για μερικές ώρες, μετά από αυτές τις ώρες έχει ανάγκη να φάει και πάλι, και τρώει.

Έτσι ο άνθρωπος είναι υγιής, μιλά, βαδίζει, εργάζεται, τραγουδά…

Ας υποθέσουμε τώρα ότι το στομάχι λέει: «Στο εξής, θα τα κρατώ όλα για μένα!

Τι είναι αυτοί οι βλάκες για να εξακολουθώ να τους ταΐζω;

Μπορεί να πέσει πείνα, δε ξέρει κάποιος τί επιφυλάσσει το μέλλον και έχω παιδιά που πρέπει να θρέψω».

Τότε μαζεύει, και να η αρρώστια. Γιατί ο νόμος του απρόσωπου, της αδελφότητας, δε γίνεται πια σεβαστός. Αυτό το ονομάζουν έλκος, καρκίνο και ό,τι άλλο θέλετε…

Το ίδιο συμβαίνει και για τους πνεύμονες, το κεφάλι, κ.τ.λ.

Όλοι οι άνθρωποι είναι σαν τα κύτταρα του ενός και του αυτού σώματος και μάλιστα υπάρχουν πολύ περισσότερα κύτταρα στον οργανισμό μας απ’ ό,τι υπάρχουν άνθρωποι στη γη, μόνο στον εγκέφαλο υπάρχουν δισεκατομμύρια κύτταρα!

Τότε, πώς συμβαίνει όλα αυτά τα κύτταρα του σώματος να είναι τακτοποιημένα ώστε να ζουν με αδελφότητα μαζί, ευτυχισμένα και οι άνθρωποι να είναι τόσο ανόητοι ώστε να μη μπορούν να πραγματοποιήσουν αυτή την αδελφότητα, να ενωθούν και να μην έχουν πια σύνορα;…

Αν μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αυτή την παγκόσμια αδελφότητα, θα υπήρχε μια τέτοια ευημερία που οι χώρες και τα άτομα δε θα αισθάνονταν πια την ανάγκη να μαζεύουν πλούτη και να τα φυλάνε, γιατί θα υπήρχαν πάντοτε απ’ όλα και για όλο τον κόσμο.

Αν οι άνθρωποι τώρα δε σκέφτονται παρά να μαζεύουν όσο πιο πολλά μπορούν, είναι γιατί βρέθηκαν σε μιαν ανεξήγητη κατάσταση που τους υποχρεώνει πάντα να προβλέπουν μερικές καταστροφές από τις οποίες πρέπει να προφυλαχτούν.

Σε άλλες συνθήκες, κάποιος δε θα αισθανόταν αυτή την ανάγκη να μαζεύει, όλος ο κόσμος θα διέθετε από όλα όσα ήθελε, ακόμη και τα μέσα συγκοινωνίας θα ήταν δωρεάν. Θα εξακολουθούσαν να εργάζονται για να μη σκουριάσουν, αλλά θα εργάζονταν δωρεάν. Μάλιστα, δωρεάν, γιατί είναι τόσο ευχάριστο να περιτριγυρίζεστε από ανθρώπους που σας ανταμείβουν για την εργασία σας με ευγνωμοσύνη, με χαμόγελα, με αγάπη.

Το χρήμα ωχριά δίπλα! Με το φιλοσοφικό σύστημα στο οποίο ζουν οι άνθρωποι, δε θα υπάρχει κάποια πραγματική καλυτέρευση, ακόμη κι αν αλλάξουν τα πολιτικά καθεστώτα, θα υπάρχουν πάντα οι ίδιοι βλάκες, οι ίδιοι δολοφόνοι, οι ίδιες τραγωδίες και το ίδιο αίμα που θα τρέχει.

Λοιπόν, βλέπετε, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, εγώ είμαι υπέρ του πλούτου, είναι απαραίτητος.

Μόνο που δεν τον ζητώ στο φυσικό επίπεδο, γιατί στο φυσικό επίπεδο είναι ένα βάρος, πρέπει πάντα να τον σκεφτόμαστε για να τον διατηρούμε και αυτό είναι η αβεβαιότητα, η αγωνία.

Είναι καλό πράγμα ο πλούτος, αλλά δε σας αφήνει ούτε μια στιγμή ήσυχο.

Κι αν επιπλέον είστε αδύναμος, αισθησιακός, εκδικητικός, ανοίγει την πόρτα σε όλες τις καταχρήσεις και σε λίγο καταστρέφεστε ηθικά, και ίσως και φυσικά επίσης.

Είναι καλό πράγμα, ο πλούτος, αλλά πρέπει να είστε πραγματικά δυνατός για να μπορείτε να κάνετε κάτι καλό με αυτόν.

Και η φτώχεια και αυτή επίσης δε συνιστάται γιατί θα είστε πάντα ταπεινοί και υποχρεωμένοι να υποταχτείτε χωρίς να μπορείτε κάποτε να πραγματοποιήσετε τις καλύτερές σας επιθυμίες.

Η φτώχεια δεν είναι λοιπόν και τόσο περίφημη. Άλλωστε, αν ο άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης ξαναρχόταν στην εποχή μας, δε θά υπήρχαν ούτε δυό πρόσωπα για να τον ακολουθήσουν.

Τώρα οι καιροί είναι διαφορετικοί, όλα έχουν αλλάξει. Στην εποχή του άγιου Φραγκίσκου, οι άνθρωποι ζούσαν με τη σκέψη στο θείο κόσμο, στην αιώνια ζωή, αλλά σήμερα οι άνθρωποι κατέβηκαν τόσο χαμηλά στην ύλη, στην αναζήτηση της άνεσης, της ευκολίας, που ό,τι και να τους πείτε για τον Ουρανό, θα μείνετε μόνος.

Στό παρελθόν οι φτωχοί δέχονταν εύκολα τον πλούτο των άλλων. Ήταν μάλιστα μια πίστη ριζωμένη μέσα στην ψυχή του λαού ότι αν ο Θεός είχε δώσει τον πλούτο σε έναν άνθρωπο, θα πει πως το άξιζε, και δεν έλεγαν κάτι.

Όπως η εξυπνάδα ή η ομορφιά, έτσι και ο πλούτος θεωρούνταν σαν ένα χάρισμα που δεν έπρεπε να το αμφισβητούν σε αυτόν που το είχε.

Τώρα όμως, μόλις κάποιος έχει κάτι περισσότερο, οι γείτονες λένε: «Ε! Γιατί αυτός και όχι εγώ;» Και ακόμα αν κάποιος είναι ένα μηδενικό, ανίκανος, έχει όλες τις απαιτήσεις.

Μάλιστα, είναι η εποχή μας που είναι έτσι, και γι’ αυτό βλέπουμε σοφούς που ζουν με στερήσεις ενώ βλάκες κομπάζουν στην ευμάρεια.

Η φτώχεια όμως είναι μια ευλογία για τους σοφούς που ξέρουν πώς να την καταλάβουν. Αυτοί εξελίσσονται, βαδίζουν προς το Θεό, ενώ οι άλλοι, στους οποίους αυτός ο δρόμος προς το Θεό δε λέει κάτι, θέλουν να τα αποκτήσουν όλα εδώ και αφού οι επιθυμίες τους αφορούν στη γη, στα υλικά αγαθά, υπάρχουν πάντοτε τσακωμοί, συγκρούσεις και εγκλήματα.

Ένας σοφός δε θα πάει κάποτε να επαναστατήσει γιατί δέν είναι πλούσιος, θα πει: «Α, αν οι άλλοι ήξεραν τον πλούτο μου! Είμαι πιο πλούσιος και από τον Κροίσο και το Μίδα, όλα όσα αγγίζω μεταβάλλονται σε χρυσό.»

Και οι άλλοι, οι φτωχοί, που δε ξέρουν πώς να γίνουν πλούσιοι πνευματικά, δε μαλώνουν παρά για υλικά αγαθά.

Αυτό τώρα δε σημαίνει ότι δικαιολογώ τα αφεντικά να εκμεταλλεύονται τους εργάτες. Όχι, αυτοί που εκμεταλλεύονται τους άλλους δεν είναι και τόσο έξυπνοι.

Παρατηρήστε τα κύτταρα. Δεν υπάρχει ούτε ένα που να εκμεταλλεύεται τα άλλα, αντίθετα, όλα προσπαθούν να αλληλοβοηθούνται.

Όταν ένα όργανο είναι ελαττωματικό, ένα άλλο το υποστηρίζει για να φέρει την ισορροπία.

Έχουν διαπιστωθεί τρομερά πράγματα πάνω σε αυτό τον τομέα.

Είναι φανερό πως μπορεί αυτά που λέω να μην τα καταλαβαίνετε γιατί δε μπορεί κάποιος να εκφραστεί μέσα σε μιάμιση ώρα πάνω σε προβλήματα που δεν παύουν να συγκλονίζουν την ανθρωπότητα.

Προσπαθώ όμως τουλάχιστο να σας κάνω να σκεφτείτε.

Ο αληθινός πλούτος, για μένα, βρίσκεται στην ψυχή και το πνεύμα, και εκεί εγώ τον ζητώ και αν είμαι πλούσιος από αυτό τον πλούτο, θα έχω επίσης και τον υλικό πλούτο, θα έρθει κοντά μου μόνος του.

Είναι φανερό, προς το παρόν, ότι δε βλέπουμε στη γη αυτή την αναλογία μεταξύ του εσωτερικού κόσμου και του εξωτερικού. Και όμως, αυτό είναι ένας κοσμικός νόμος. Στον εσωτερικό πλούτο πρέπει να αναλογεί ο εξωτερικός πλούτος και στην εσωτερική φτώχεια πρέπει να αναλογεί η εξωτερική φτώχεια.

Στη φύση, έτσι είναι, τα ζώα, τα φυτά, τα ορυκτά που είναι πλούσια σε χημικές, θρεπτικές, ιατρικές, κ.τ.λ., ιδιότητες, είναι επίσης πλούσια και εξωτερικά, στην ύλη τους, στα σχήματά τους, στα χρώματά τους…

Αλλά οι άνθρωποι, εξαιτίας της ελευθερίας τους παρέκκλιναν και παραμόρφωσαν τα πράγματα και να πως όλοι αυτοί που είναι οι πιο πλούσιοι εσωτερικά σε υπομονή, σε αγάπη, εξυπνάδα, γενναιοδωρία, αγνότητα, είναι συχνά οι πιο φτωχοί εξωτερικά.

Και όλοι αυτοί που είναι οι πιο φτωχοί εσωτερικά σε προτερήματα και αρετές, είναι οι πιο πλούσιοι εξωτερικά

Στην πραγματικότητα, αυτόν το νόμο, που είναι αληθινός, τον βλέπουμε νά εκδηλώνεται στα πρόσωπα και τα σώματα μερικών.

Κάθε υψηλή, φωτεινή σκέψη, κάθε αρμονικό συναίσθημα δημιουργούν γεωμετρικά σχήματα που τους αντιστοιχούν. Και κάθε σκοτεινή σκέψη, κάθε δυσαρμονικό πάθος δημιουργούν χαώδη σχήματα.

Γι’ αυτό όλοι αυτοί που έχουν τη νοημοσύνη, την αγάπη, την αγνότητα θα έλξουν το χρυσό, τις πολύτιμες πέτρες και ό,τι υπάρχει σα λαμπρότητα μεταξύ των όντων.

Γιατί αυτό είναι ένας παγκόσμιος νόμος.

Καί όλοι οι άλλοι, που είναι εσωτερικά φτωχοί, ακάθαρτοι κα διεφθαρμένοι θα έλξουν τις συνθήκες που τους αντιστοιχούν. Αυτό είναι επίσης ο νόμος.

Θα πείτε: «Α, αυτό είναι παρήγορο!».

Στην πραγματικότητα, δεν πρέπει κάποιος να σταματά πάνω σ’ αυτά τα πράγματα, πρέπει να εργάζεται για να αποκτήσει τον πνευματικό πλούτο, ώστε να μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να τους θεραπεύσει, να τους παρηγορήσει, να τους κατευθύνει. Όλα τα άλλα πλούτη είναι βάρη.

Θυμάστε τη διάλεξη που σας έλεγα ότι σε όλες τις απολαύσεις όπου ο άνθρωπος βυθίζεται, στην πραγματικότητα, αναζητά το Θεό. Μόνο που Τον αναζητά στους υπόνομους αντί να Τον αναζητήσει στην Πηγή.

Εκείνος που αγαπά τις γυναίκες ή το οινόπνευμα, αναζητά το Θεό, εκείνος που αγαπά το χρυσό αναζητά το Θεό επίσης, μόνο που κατέβηκε πολύ χαμηλά, στο μέταλλο.

Το λάθος των ανθρώπων, είναι ότι αναζητούν το Θεό κάτω από σχήματα τόσο μακρινά και παράξενα ώστε να καθυστερούν την εξέλιξή τους.

Αναζητούν το χρυσό γιατί ξέρουν ότι χάρη σ’ αυτόν θα τα έχουν όλα.

Βέβαια, ξέρουν επίσης — τους το είπαν— ότι ο Θεός είναι η πληρότητα, αλλά ότι είναι λίγο πολύ μια αφηρημένη έννοια και δεν Τον βλέπουν…

Με το Θεό δεν έχετε πολλά πράγματα, ενώ με το χρυσό, δεν έχετε παρά να πείτε: «Δώστε μου αυτό!» και σας το δίνουν.

Λοιπόν, χάρη στο χρυσό, μπορείτε να διευθύνετε, να διατάξετε, έχετε όλα όσα έχετε, είστε ευτυχισμένοι και ευχαριστημένοι… ή δυσαρεστημένοι, αυτό, ή ιστορία δεν το λέει.

Και να τώρα τι μας αποκαλύπτει η εσωτερική Επιστήμη. Ότι ο χρυσός είναι φώς του ήλιου συμπυκνωμένο μέσα στα έγκατα της γης από εκατομμύρια χρόνια.

Αυτοί που αναζητούν το χρυσό έχουν μέσα τους μια θαμπή διαίσθηση ότι ο χρυοός είναι ηλιακό φως και ότι περιέχει τη ζωή και την αγάπη. Άρα, αυτοί που αναζητούν τον πλούτο δικαιολογούνται. Αλλά αυτοί που τον αναζητούν μέσα από το φως είναι ακόμη πιο δικαιολογημένοι.

Μάλιστα, γιατί πηγαίνουν άμεσα να βρουν αυτό που οι άλλοι αναζητούν έμμεσα.

Από ένστικτο, ο άνθρωπος αναζητά το χρυσό γιατί αισθάνεται ότι περιέχει κάτι το Θείο, μια κρυμμένη πεμπτουσία.

Οι Μύστες, όμως, δεν αναζητούν το χρυσό, αλλά το φως και λένε: «Αντί να πάμε να ψάξουμε για χρυσό κάτω στα υπόγεια, θα πάμε κατευθείαν στο φως… που αυτό θα συμπυκνωθεί μέσα μας σε χρυσό και θα γίνουμε από χρυσό.»

Αυτό είναι πολύ καλύτερο από το να έχει κάποιος χρυσό στην τσέπη του ή στα ντουλάπια του.

Θα πείτε ότι ποτέ δεν είδατε Μύστη να είναι από χρυσό…

Ο χρυσός του είναι μέσα του, είναι το φως του, έστω και αν δεν το βλέπετε. «Καί τι μπορεί να κάνει με αυτό το χρυσό;» Θεέ μου, πόσο είστε αμαθείς! Πάνω υπάρχουν «μαγαζιά» και μ’ αυτό το χρυσό θα αγοράσει τη σοφία, την ειρήνη, τη χαρά.

Ενώ οι άλλοι, οι κροίσοι ακόμη και με τις χρυσές ράβδους τους, σαπίζουν, μουχλιάζουν, συνθλίβονται και είναι δυστυχισμένοι.

Θα πει, λοιπόν, πως αυτός ο χρυσός δέν είναι αρκετός για να τους δώσει την ευτυχία.

Με καταλαβαίνετε, ναί ή όχι;..

Υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρετε και που πρέπει να μάθετε και όχι μόνο να τα μάθετε αλλά να τα ζήσετε με τέτοιο τρόπο που να μπορέσετε να τα αποκτήσετε. Είναι μια ολόκληρη αγωγή.

Θα πείτε πως αυτά είναι φλυαρίες, ναί, μα φλυαρίες που πραγματοποιούνται!

Και θέλετε να μάθετε πώς οι Μύστες διαθέτουν αυτό το χρυσό;

Όταν κάποιος είναι άρρωστος, σημαίνει πως έκανε λάθη και πρέπει να πληρώσει για τα λάθη του. Λέω όμως στις ουράνιες οντότητες: «Αγαπώ αυτό το πρόσωπο, γιατί έκανε κάτι καλό για την Αδελφότητα, πόσο πρέπει να πληρώσει;» Και πληρώνω. Αμέσως το πρόσωπο θεραπεύεται. Μάλιστα, αυτά είναι πραγματικότητες, μπορούμε να πληρώσουμε για κάποιον με αυτό το χρυσό κα θεραπεύεται.

Λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί καί αδελφές, είναι καλό να αναζητάτε τον πλούτο, αλλά να τον αναζητάτε εκεί που βρίσκεται πραγματικά, μέσα στην πεμπτουσία του και όχι εκεί που έχει κρυσταλλοποιηθεί, που έχει βαρύνει, που είναι σχεδόν χωρίς αποτέλεσμα γιατί δε μπορεί να σας δώσει το ουσιώδες.

Αν έπρεπε να κουβαλήσετε όλα σας τα χρηματοκιβώτια μέσα στην έρημο, θα λέγατε σε λίγο καιρό: «Α, Κύριε Θεέ, αν κάποιος μου έδινε ένα ποτήρι νερό, θα του έδινα όλα αυτά τα χρηματοκιβώτια!»

Αλλά καθώς δεν έρχεται κάποιος, πεθαίνετε από τη δίψα μαζί με το χρυσό σας.

Ενώ αν έχετε από τον άλλο χρυσό, πίνετε, ξεδιψάτε και δεν πεθαίνετε.

Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός από το φώς.

Πρέπει να φωτίζετε τους ανθρώπους για να χάσουν μια μέρα αυτή την ανάγκη να μαζεύουν.

Όταν η ανθρωπότητα γίνει μια οικογένεια, όταν εξαφανιστούν τα σύνορα, αυτή η ανάγκη θα εξαφανιστεί επίσης, δεν θα υπάρχει πια αδικία.

Να λοιπόν ή λύση: ηπαγκόσμια αδελφότητα, όπως στον οργανισμό.

Τώρα, με όλους αυτούς τους πολέμους, ο οργανισμός του κόσμου είναι άρρωστος και πρέπει να καθαριστεί γιατί υποφέρει από δυσκοιλιότητα, από κολικούς και ό,τι άλλο θέλετε, και, προπαντός, από καρκίνο.

Μάλιστα, γιατί ο καρκίνος δεν είναι κάτι άλλο από το προϊόν αυτής της φιλοσοφίας που διαδίδεται και που ονομάζεται βία, αναρχία.

Όσο οι άνθρωποι έχουν ανάγκες που δε μπορούν να ελέγξουν, ό,τι και να κάνουν, αυτό το θέμα του πλούτου είναι χωρίς λύση.

Ακόμη και ο κομμουνισμός δε θα τακτοποιήσει τα πράγματα. Είναι καλές οι ιδέες, όσο όμως οι άνθρωποι δεν στερούνται αρκετά για να ζήσουν μια Θεϊκή ζωή, ακόμη και οι καλύτερες ιδέες θα εκφυλιστούν.

Παρατηρήστε τι έγινε ο χριστιανισμός, πόσο έχει αλλοιωθεί, πόσο έχει υλοποιηθεί.

Όσο οι άνθρωποι είναι πολύ βουτηγμένοι στην ύλη, ακόμη και αν τους οδηγήσουμε πιο μακριά, προς νέους ορίζοντες, δεν γίνεται κάτι, μένουν ακίνητοι.

Μπονφέν, 11 Ιουλίου 1968

Αυτό τό θέμα της διανομής του πλούτου βασανίζει πολλούς ανθρώπους. Δε μπορούν να ανεχθούν μερικοί νά είναι πλούσιοι και άλλοι φτωχοί.

Έτσι είναι όμως, στη φύση βασιλεύει η ανισότητα, η φτώχεια στους μεν, ο πλούτος στους δε.

Γιατί οι άνθρωποι φαντάζονται ότι πρέπει να είναι ίσοι;

Αν ήταν έτσι, θα υπήρχε στασιμότητα, δε θα υπήρχε κίνηση, δε θα υπήρχε εξέλιξη, γιατί δε θα υπήρχε πια συναγωνισμός.

Ο Κύριος, μήπως δεν είναι πλούσιος; Ναι, είναι μάλιστα ο πιο πλούσιος του σύμπαντος και οι κομμουνιστές είναι, χωρίς αμφιβολία, πολύ δυστυχισμένοι που δε μπορούν να πάνε να Τον κλέψουν, βρήκαν πως είναι ένας καπιταλιστής και γι’ αυτό Τον κατάργησαν!

Σε αυτό το θέμα του πλούτου υπάρχει πραγματικά κάτι που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε. Οι άνθρωποι τρώγονται, είναι δυστυχισμένοι, αλληλοσκοτώνονται για να αλλάζουν αυτή την κατάσταση, ποτέ όμως δε θα το κατορθώσουν, ποτέ, γιατί η φύση υποστηρίζει την ανισότητα.

Γιατί τώρα να συμπαθούμε τούς τεμπέληδες, τους ανίκανους, τους αγράμματους; Να τους δίνουμε κάτι λίγο από γενναιοδωρία, αυτό είναι άλλο θέμα.Αλλά να δίνουμε σε αυτόν που είναι ανόητος και αμαθής τα ίδια που δίνουμε σ’ έναν με μεγάλο ταλέντο και γνώσεις, είναι απλούστατα άδικο.

Οι καπιταλιστές είναι ίσως ανέντιμοι, αλλά οι κομμουνιστές είναι άδικοι.

Λοιπόν, αδικία… ανεντιμότητα… είναι το ίδιο. Οι μεν και οι δε είναι να τους βάζεις στο ίδιο καλάθι.

Χρειάζεται περισσότερο φως, και αυτό είναι όλο, πιο πολύ φως και αγάπη.

Τότε, όλα θα τακτοποιηθούν.

Μην υπολογίζετε όμως ποτέ στη δύναμη ή στη βία.

Το μόνο μέσο για να συνετίσετε τους ανθρώπους είναι να τους κάνετε να καταλάβουν όλες τις δυστυχίες που είναι η συνέπεια μιας ατιμίας, μιας κατάχρησης, και κατόπιν να τους μάθετε να κάνουν κάτι λίγο για τους άλλους και αυτό να τους αρέσει.

Αν όχι, όποιο και να είναι το πολίτευμα, δε θα κατορθώσετε ποτέ να καλυτερέψετε μια κοινωνία.

Είτε πρόκειται για τον πλούτο, για την εξουσία, για τη γνώση, δε μπορούμε να εμποδίσουμε το συναγωνισμό.

Γιατί να εμποδίζετε τους ανθρώπους να γίνουν πλούσιοι;

Και αν αυτό δε γίνεται υλικά, τουλάχιστο πνευματικά με προτερήματα και αρετές…

Εγώ, θεωρώ τον εαυτό μου πλούσιο. Μήπως πρέπει τώρα να ουρλιάζετε και να έρθετε να με σκοτώσετε γιατί είμαι πλούσιος;

Βέβαια, τα πλούτη που εγώ έχω δεν είναι σαν αυτά που έχουν οι τραπεζίτες, αισθάνομαι όμως πλούσιος, κατ’ αρχήν πλούσιος από κατανόηση.

Καταλαβαίνω τη θέση των άλλων, καταλαβαίνω τις δυσκολίες τους, τις αδυναμίες τους και βρίσκω σε όλους δικαιολογίες και μάλιστα καλύτερα από αυτούς. «Τότε, θα πείτε, γιατί πάντα τους ταρακουνάτε και απαιτείτε από αυτούς προσπάθειες;»

Ω! μα είναι για λόγους παιδαγωγικούς, μορφωτικούς και για να τους κάνω να προχωρούν.

Στην πραγματικότητα, όμως, καταλαβαίνω τις δυσκολίες τους, τις δυστυχίες τους. Γιατί έχω γνωρίσει όλες τις δικές τους συνθήκες. Ο αόρατος κόσμος θέλησε να με κάνει να τις γνωρίσω και εγώ για να μπορέσω να τις καταλάβω.

Κι αν κάποιος μου πει: «Α, κύριε, έχω να φάω εδώ και τρεις ημέρες!» δε θα του απαντήσω: «Μα δυνάμωσε, φίλε μου, δυνάμωσε!» αφήνοντάς τον έτσι χωρίς να του δώσω κάτι.

Όχι και εγώ πέρασα τέτοιες στερήσεις, αρρώστιες, εξευτελισμούς, ταπεινώσεις.

Ο αόρατος κόσμος με ετοίμασε για να καταλαβαίνω τώρα οποιονδήποτε και οτιδήποτε.

Μόνο, καθώς είμαι ένας εκπαιδευτής, δεν το δείχνω, ζητώ, απαιτώ.

Ποτέ δε θα εμποδίσω οποιονδήποτε που αναζητά τον πλούτο.

Υποδεικνύω μόνο σε αυτούς που τον αναζητούν τι πρέπει να κάνουν για να μη συνθλιβούν από ένα αβάσταχτο βάρος, φροντίδες, φόβους, αγωνίες, υπόνοιες. Γιατί αυτά συμβαίνουν υποχρεωτικά όπου δεν έχουν το φως.

Πρέπει, λοιπόν, νε είναι κάποιος πλούσιος, χωρίς όμως να υποκύπτει σε όλες τις αρνητικές καταστάσεις που είναι τα πιστά επακόλουθα σε όλους αυτούς που ακολουθούν αυτόν το δρόμο. Πρέπει να είναι κάποιος πλούσιος, χωρίς όμως αυτό να γίνεται σε βάρος του γείτονα και προπαντός, να κάνει τα πλούτη να κυκλοφορούν και να έχει την ευχαρίστηση να βλέπει να συμμετέχουν και άλλοι σε αυτά.

Γιατί, εγώ, δεν κρατώ για τον εαυτό μου όλα όσα έμαθα;

Όλες μου τις γνώσεις, όλες μου τις εμπειρίες τις μοιράζω γιατί έτσι αισθάνομαι ευτυχισμένος.

Αν τις κρατήσω, τα ποντίκια θα έρθουν και η μούχλα επίσης, και δε θα μείνει ούτε ένας σπόρος από όλα αυτά.

Λοιπόν, βιάζομαι να φυτέψω όλους μου τους σπόρους.

Αν μπορούσαν και οι άλλοι να κάνουν το ίδιο, έστω και με το φυσικό πλούτο, να πουν: «Έχω αυτά, αυτά, κι αυτά… θα μοιράσω ένα μέρος», τότε οι πλούσιοι θα γίνονταν τόσο ευγενείς, μεγάλοι και ευτυχισμένοι! Μάλιστα, το να δίνει κάποιος είναι ένας τρόπος για να προοδεύει.

Όμως οι άνθρωποι δεν είναι συνηθισμένοι να δίνουν. Πολλοί έχουν δισεκατομμύρια που κρατούν για τον εαυτό τους και επιπλέον είναι και δυστυχισμένοι.

Πρέπει κάποιος να τους μάθει να μοιράζουν τα πλούτη τους, αλλά, ποτέ να μην τους εμποδίζουν να γίνονται πλούσιοι.

Εν πάση περιπτώσει, θυμηθείτε πως σας έχω κάνει μια προφητεία που θα πραγματοποιηθεί.

Επειδή υπάρχει ένας νόμος αναλογιών, σύμφωνα με τον οποίο ο εσωτερικός πλούτος πρέπει να παρασύρει τον εξωτερικό πλούτο. Εκείνος που έχει πολύτιμους λίθους εσωτερικά, αρετές, θα έχει μια μέρα τους ίδιους πολύτιμους λίθους και εξωτερικά, ρουμπίνια, τυρκουάζ, τοπάζια, αμέθυστους, διαμάντια, ζαφείρια…

Αν αυτό δεν έχει συμβεί ακόμη, είναι γιατί αυτοί, που είναι πραγματικά πλούσιοι εσωτερικά δεν έχουν κάποια απληστία, και είναι οι άλλοι, ενδιαφερόμενοι, που σπεύδουν να τα πάρουν όλα.

Δε μένει, λοιπόν, πια κάτι γι’ αυτόν που είναι απασχολημένος με την τελειότητα ή με τον Ουρανό.

Όταν ήμουν πολύ νέος, διάβασα ένα ποίημα του Σίλλερ που με είχε συναρπάσει.

Ήταν στην αρχή του κόσμου και ο Θεός τα είχε όλα μοιράσει στα όντα, τα δάση, τις λίμνες, τις πεδιάδες, τα ποτάμια, τα βουνά…

Και να που καταφθάνει ο ποιητής με τη λύρα του.

«Κύριε, λέει, μήπως έμεινε κάτι και για μένα;»

«Μά, καημένε φτωχέ, λέει ο Κύριος, τα μοίρασα όλα, δε μένει πια κάτι. Πού ήσουν όλον αυτό τον καιρό;»

«Ω! ήμουν κάτω από αυτό το δέντρο, εκεί κάτω, θαύμαζα τον ουρανό και τραγουδούσα τη δόξα Σου»

«Τότε, λέει ο Θεός, θα σου δώσω τον ουρανό.»

Και αυτά είναι αλήθεια, για έναν πραγματικό ποιητή, οι πόρτες του ουρανού είναι ανοιχτές.

Οι άλλοι έχουν όλα τα άλλα, αλλά αυτός είναι ο πλουσιότερος γιατί του ανήκει ο ουρανός.

Μάλιστα, ο πλούτος, είναι ένα πρόβλημα, πάντοτε υπήρξε η αιτία για να διαιρούνται οι άνθρωποι, να αλληλοσκοτώνονται. Παντού, και μάλιστα στις οικογένειες, όλες αυτές οι τραγωδίες για θέματα κληρονομιάς!

Πάντα η απληστία επικρατεί, και να γιατί ο κόσμος δε μπορεί να απαλλαγεί από τις δυστυχίες.

Οι πόλεμοι έχουν σάν αφορμή πάντοτε την επιθυμία να αποκτήσουν περισσότερα από αυτά που έχουν. Το κίνητρο είναι να πάνε να αρπάξουν κάτι από το γείτονα, χρήμα ή γη. Αν ήξεραν να είναι γενναιόδωροι, όλα θα είχαν κανονιστεί.

Πρέπει να είναι κάποιος πλούσιος αλλά πρέπει και να μοιράζει.

Δεν υπάρχει πλουσιότερο ον από το Θεό.

Και αυτός που τον αντιπροσωπεύει είναι ο ήλιος.

Ο ήλιος είναι τόσο πλούσιος που πάει να σκάσει και μοιράζει τα πλούτη του για να μη σκάσει. Γιατί να μην το μιμείστε;

Το πρόβλημα θα λυθεί, δε θα υπάρχουν πια καπιταλιστές, ούτε κομμουνιστές,

θα υπάρχουν μόνο παιδιά του Θεού που θα θαυμάζουν τό ένα τό άλλο.

Μπονφέν, 19 Ιουλίου 1968