ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV- ΜΕΡΟΣ Ι

 

Μέχρι τώρα, κάποιο πολίτευμα δεν είναι πραγματικά αποτελεσματικό.

Είτε είναι η μοναρχία, η ολιγαρχία,η δημοκρατία, κάποιο δε βρήκε μια πραγματικά οριστική λύση. Γιατί το σύστημα της διακυβέρνησης δεν είναι το παν.

Αν τα άτομα δεν έχουν συνείδηση των καθηκόντων τους και αν δέν καταλαβαίνουν ότι οφείλουν να ζουν αρμονικά μεταξύ τους, όποιο και να είναι το καθεστώς, θα είναι το χάος.

Με οποιοδήποτε καθεστώς συναντάμε υπερβάσεις, ταραχές και δυστυχίες.

Συμβολικά, η δημοκρατία αντιπροσωπεύει την κυβέρνηση του στομάχου.

Μήπως ο λαός ξέρει ακριβώς τί είναι καλό και τί κακό στις επιθυμίες, στους πόθους και στα ένστικτά του;

Όχι. Τώρα του έδωσαν όλες τις δυνατότητες να ζητά, αλλά μέχρι σήμερα μήπως ζήτησε κάποτε τη Βασιλεία του Θεού και τη Δικαιοσύνη Του;

Μήπως έχει ζητήσει το φως και την αγάπη;

Όχι, το στομάχι, ή κοιλιά, ζητούν πάντα να τρώνε περισσότερο, να μπορούν να λερώνουν και να προκαλούν ζημιές παντού.

Ο λαός δεν έχει ακόμη ένα ανώτερο ιδανικό.

Ναι, γιατί έχει ανάγκη από μια κεφαλή και αυτή η κεφαλή λείπει.

Βέβαια, χρειάζεται μια φωτισμένη κεφαλή, έξυπνη, αφιλοκερδής γιατί αν αυτός που βρίσκεται μόνος στην κορυφή έχει τα ίδια ένστικτα με το πλήθος που ζητά από κάτω, δεν αξίζει τον κόπο.

Οι Μύστες εργάζονται για τη Βασιλεία του Θεού και τη Δικαιοσύνη Του. Και καθώς η Βασιλεία του Θεού είναι μια μοναρχία, όλες οι χώρες του κόσμου πρέπει να οργανωθούν κατ’ εικόνα του σύμπαντος που ο Θεός είναι ο βασιλιάς.

Δεν λέω πώς η μοναρχία είναι προτιμότερη από τη δημοκρατία, όχι, αλλά μιλάω γενικά.

Το ότι ο λαός κυβερνάει, σύμφωνοι, αλλά να είναι φωτισμένος!

Αν δεν είναι φωτισμένος δεν πρέπει να κυβερνάει.

Κι αν η κεφαλή είναι επίσης σκοτεινή, αγράμματη, σκληρή, να μην κυβερνάει! “

Άλλωστε, αυτό που κάνει τις μεγαλύτερες ζημιές είναι τό κεφάλι κι όχι το στομάχι.

Μιλώ λοιπόν συμβολικά, και στο συμβολισμό όλα είναι ξεκάθαρα και μαθηματικά.

Αν προσπαθείτε να καταλάβετε τον κόσμο των συμβόλων, που είναι ο κόσμος των αρχών, ποτέ δε θα κάνετε λάθη. Όμως οι άνθρωποι τα ανακατεύουν όλα, να γιατί είναι ο πύργος της Βαβυλώνας, δεν καταλαβαίνουν πια ο ένας τον άλλο.

Θά ήθελα τώρα νά σας μιλήσω πάνω σε μια ερώτηση που μου έκανε χθες ένας αδελφός σέ ό,τι αφορά τη διανομή του πλούτου.

Ξέρω ότι αυτό το πρόβλημα απασχολεί τους περισσότερους ανθρώπους και γι’ αυτό θά ήθελα να πω και σε σας επίσης λίγα λόγια πάνω σ’ αυτό.

Για να καταλάβετε πραγματικά πώς τα πράγματα πρέπει να είναι, ας πάρουμε σαν παράδειγμα τον οργανισμό.

Γιατί τον οργανισμό; Γιατί η Κοσμική Νοημοσύνη συνέλαβε τα πράγματα με τέτοιο τρόπο που άφησε παντού ίχνη, ενδείξεις ώστε, όταν οι άνθρωποι σκεφτούν, να μπορέσουν να εγκαταστήσουν όλα όσα αυτή σκέφτηκε, όλα όσα αυτή ευχήθηκε και πρόβαλε.

Να γιατί, όταν παρατηρούμε τα φυτά, τα κρύσταλλα, τα άστρα, τα ποτάμια, τα βουνά, τον ήλιο, τους πλανήτες, και, προπαντός, το ανθρώπινο ον με τη δομή του, μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε τις προθέσεις της Κοσμικής Νοημοσύνης το μεγαλείο και τη λεπτότητα των σχεδίων της.

Όταν μελετάμε το ανθρώπινο ον, βλέπουμε ότι όλα σ’ αυτό ζητούν:

το στομάχι ζητά τροφή… τα αυτιά ζητούν ήχους… τα μάτια ζητούν φως, τα χρώματα τον ήλιο… και ο στόμα, η μύτη, όλα ζητούν και τα σεξουαλικά όργανα επίσης ζητούν…

Λοιπόν, όλο το σώμα ζητά και αυτό είναι σπουδαίο, είναι θαυμάσιο, είναι φυσικό.

Χρειάζεται όμως και ένα κεφάλι που πρέπει να ελέγχει, να ζυγίζει, να κατευθύνει, αν όχι, θα είναι η καταστροφή. Ο άνθρωπος θα τρώει και θα πίνει πολύ ή όχι αρκετά, θα εκτίθεται πολύ στή ζέστη ή στο κρύο, δε θα ακούει ούτε θα βλέπει τούς κινδύνους…

Είναι λοιπόν καλό που το σώμα ζητά, το κεφάλι όμως πρέπει νά βλέπει σέ ποια στιγμή να δέχεται, σε ποιά στιγμή να αρνείται και πότε, πού και πόσο να δίνει. Παντού υπάρχουν απαιτήσεις, ζητήσεις, δε λείπουν ποτέ!

Το κεφάλι όμως… «πού είναι το κεφάλι που πρέπει να μοιράζει σε όλους σύμφωνα με τους Θείους κανόνες, με τις θείες αναλογίες;

Δεν κάνω κριτική ούτε για τη μοναρχία, ούτε για τη δημοκρατία, και οι δυο έχουν και τις καλές και τις κακές πλευρές. Αλλά εξετάζω αυτό τό θέμα από πνευματική άποψη και βρίσκω ότι οι απαιτήσεις είναι κανονικές, σπουδαίες, χρειάζεται όμως ένα κεφάλι για να τις μελετήσει και να αποφασίσει αν πρέπει νά ικανοποιηθούν ή όχι. Είτε είναι γιά τον καθένα εσωτερικά, ή εξωτερικά για την κοινωνία, χρειάζεται μια φωτισμένη κεφαλή για να διευθύνει, να συνετίζει, και πρέπει να πιστεύουμε σε αυτή την κεφαλή και να την ακολουθούμε.

Όπως έγινε ο οργανισμός από τη φύση, για μας είναι η καλύτερη ένδειξη. Αυτός μας αποκαλύπτει την καταγωγή της διανομής του πλούτου όπως μπορούμε και τον παρατηρούμε σήμερα, και μας δείχνει επίσης ότι είναι η αιτία για όλες τις προκλήσεις, τις ζηλοτυπίες και τις εξεγέρσεις.

Στην πραγματικότητα, όσο μακριά και ν’ ανατρέξουμε στην ιστορία των ανθρώπων, το πρόβλημα έχει τεθεί. Αυτός που ήταν πιο καπάτσος, ή πιο ρωμαλαίος, ήταν π.χ. καλύτερος κυνηγός, έφερνε λοιπόν περισσότερο κυνήγι και έτσι μάζευε πιο πολλά πλούτη από τους άλλους.

Αυτή ή διανομή, που τη βρίσκουν άδικη, ήταν στην πραγματικότητα εντελώς δίκαιη. Γιατί η φύση δεν αγαπά την ισότητα, την ισοβάθμιση, την ομοιομορφία.

Από την Επανάσταση του 1789, η Γαλλία έχει σαν ρητό: «Ελευθερία — Ισότητα — Αδελφότητα», στην πραγματικότητα όμως η ισότητα δεν υπάρχει στο σύμπαν.

Είναι η ανισότητα που βασιλεύει. Δεν υπάρχει ισότητα στη γη σε κάποιο επίπεδο.

«Μα κάναμε την ισότητα νόμο!» Ναι, μα ο νόμος είναι ένα θεωρητικό πράγμα, αφηρημένο, ένα κείμενο κολλημένο στον τοίχο.

Στην πραγματικότητα, η ισότητα δεν υπάρχει πουθενά, η φύση θέλει τη διαφορά και αυτή η διαφορά περικλείει την ανισότητα. Παρατηρήστε τα ορυκτά, τα φυτά, τα ζώα, τι ποικιλία!…

Και τους ανθρώπους…

Ακόμη και αν βρίσκουμε κάποια φορά σωσίες, υπάρχει πάντα μια διαφορά. Τουλάχιστο στο δέρμα, στο χρώμα των μαλλιών και, προπαντός, στα χέρια, αφού παίρνουν τα δαχτυλικά αποτυπώματα για να βεβαιωθούν ότι δεν υπάρχει σύγχυση μεταξύ δύο ατόμων.

Από αυτή τη διαφορά των όντων προέρχεται και η διαφορά στις ικανότητες, στα γούστα τους, στις επιθυμίες τους, καθένα έχει νοητικές, συγκινησιακές, φυσικές ικανότητες διαφορετικές. Τα μεν θα εκπληρώσουν κατορθώματα, θα είναι πρώτα στο συναγωνισμό ή στον αγώνα για τη ζωή, ενώ τα άλλα θα είναι στην ουρά, γιατί δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες. Και επειδή οι ικανότητες είναι διαφορετικές μεταξύ των ανθρώπων, γι’ αυτό και μερικοί πήραν περισσότερα από τους άλλους. Είναι αυτό κανονικό; Εντελώς κανονικό.

Μήπως πρέπει να οργιστούμε; Καθόλου!

Όμως οι άνθρωποι δε σκέφτονται, φωνάζουν, επαναστατούν, γιατί παρασύρονται από τους άλλους. Έδώ όμως το θέμα είναι να καταλάβετε, να μελετήσετε, να είστε σαφείς.

Αν στη συνέχεια υπάρχουν λόγοι για να φωνάξετε, να τσακωθείτε, καλώς, κάντε το, αλλά πρώτα τα θέματα πρέπει να ξεκαθαρίζονται.

Ό,τι έχουν οι άνθρωποι, είναι κανονικό, είναι δίκαιο.

Θα πείτε: «Ναι, μα όλα αυτά τα έχουν γιατί λήστεψαν, δολοφόνησαν».

Ε, το ξέρω καλά, ο άνθρωπος έχει μια χιλιετή τάση που το σπρώχνει πάντοτε να ικανοποιεί τους πόθους του.

Με τον καιρό βρήκε ότι μερικοί κανόνες ηθικής ήταν απαραίτητοι, όχι γιατί είχε πραγματικά την επιθυμία να είναι ηθικός, αλλά γιατί ήταν πιο ωφέλιμο. Αν η κλεψιά και οι σκοτωμοί είχαν απαγορευθεί, ήταν ασφαλής.

Όμως αυτή η «ηθική» κατάσταση δεν είναι ακόμη τέλεια, πάντοτε οι άνθρωποι προσπαθούν κάτι να κλέψουν, κάτι ν’ αρπάξουν, κάτι να κάνουν δικό τους που ανήκει στους άλλους και αν αυτό δε γίνεται πάντοτε στο φυσικό επίπεδο,

γιατί έδώ κινδυνεύουν νά συλληφθούν και να φυλακιστούν,

γίνεται στα άλλα επίπεδα όπου αυτό δε φαίνεται. Κλέβουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων.

Άρα, είναι τα ίδια ένστικτα που εκδηλώνονται, όλο και καλύτερα!, αλλά σε άλλα πιο λεπτά επίπεδα.

Άλλωστε, τώρα, όλος ο κόσμος το ξέρει. Ξέρει την ύπαρξη της βιομηχανικής κατασκοπείας, π.χ., για να κλέβουν τα μυστικά της παραγωγής προϊόντων ή μηχανημάτων. Είναι πάντοτε τα ίδια ένστικτα να αποκτά, να κατακτά, είναι αδύνατο να τα αποβάλει κάποιος.

Κι αν δε ξέρουν πώς να τα μετατρέπουν, να τα εκλεπτύνουν, όταν δε μπορούν να βρουν μια διέξοδο στο φυσικό επίπεδο, παίρνουν το δρόμο του νοητικού επιπέδου ή του αστρικού.

Είναι τα ίδια εγκλήματα που γίνονται αλλά υπό μιαν άλλη μορφή, αόρατη.

Όσο η Μύηση δεν είναι εδώ για να δώσει στα ένστικτα μια πνευματική κατεύθυνση, θα υπάρχουν πάντοτε δυνάμεις που θα προσπαθούν να εκδηλώνονται.

Τί τα θέλετε, οι φιλοδοξίες, ο αισθησιασμός, η οργή, είναι τρομερές δυνάμεις που πρέπει να βρίσκουν το δρόμο τους.

Το να θέλει κάποιος να έχει περισσότερα, να συναγωνίζεται, είναι εντελώς κανονικό.

Και πότε αυτό γίνεται αντικανονικό;

Ο οργανισμός μας το λέει τόσο καθαρά που κάποιος φιλόσοφος δε μπορεί να έχει αντίρρηση.

Αν εγώ πω τη γνώμη μου, όλοι θα έρθουν ύστερα να πουν: «Όχι, κατ’ εμέ δεν είναι έτσι. Κατ’ εμέ…» και δε θα τελειώσουμε κάποτε.

Άρα, δε θα πω τη γνώμη μου αλλά θα πω αυτή της παγκόσμιας φύσης, πως αυτή έλυσε το πρόβλημα μέσα από εμάς.

Δεν είναι η προσωπική μου γνώμη και θα είστε υποχρεωμένοι να υποκλιθείτε.

Λοιπόν να, επιτρέπεται νά μαζεύετε πλούτη; Βέβαια.

Τι κάνει το στομάχι όταν του δίνετε τροφή;

Πέφτει επάνω της για να πάρει ό,τι του είναι απαραίτητο και το άλλο το στέλνει αλλού, δεν το κρατά. Αλλά ακόμη και αυτό που κρατά, δεν το χρησιμοποιεί μόνο για τον εαυτό του, το επεξεργάζεται και το μοιράζει στη συνέχεια σε όλο το σώμα.

Το στομάχι δεν κρατά παρά ό,τι του είναι αναγκαίο για μερικές ώρες, μετά από αυτές τις ώρες έχει ανάγκη να φάει και πάλι, και τρώει.

Έτσι ο άνθρωπος είναι υγιής, μιλά, βαδίζει, εργάζεται, τραγουδά…

Ας υποθέσουμε τώρα ότι το στομάχι λέει: «Στο εξής, θα τα κρατώ όλα για μένα!

Τι είναι αυτοί οι βλάκες για να εξακολουθώ να τους ταΐζω;

Μπορεί να πέσει πείνα, δε ξέρει κάποιος τί επιφυλάσσει το μέλλον και έχω παιδιά που πρέπει να θρέψω».

Τότε μαζεύει, και να η αρρώστια. Γιατί ο νόμος του απρόσωπου, της αδελφότητας, δε γίνεται πια σεβαστός. Αυτό το ονομάζουν έλκος, καρκίνο και ό,τι άλλο θέλετε…

Το ίδιο συμβαίνει και για τους πνεύμονες, το κεφάλι, κ.τ.λ.

Όλοι οι άνθρωποι είναι σαν τα κύτταρα του ενός και του αυτού σώματος και μάλιστα υπάρχουν πολύ περισσότερα κύτταρα στον οργανισμό μας απ’ ό,τι υπάρχουν άνθρωποι στη γη, μόνο στον εγκέφαλο υπάρχουν δισεκατομμύρια κύτταρα!

Τότε, πώς συμβαίνει όλα αυτά τα κύτταρα του σώματος να είναι τακτοποιημένα ώστε να ζουν με αδελφότητα μαζί, ευτυχισμένα και οι άνθρωποι να είναι τόσο ανόητοι ώστε να μη μπορούν να πραγματοποιήσουν αυτή την αδελφότητα, να ενωθούν και να μην έχουν πια σύνορα;…

Αν μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αυτή την παγκόσμια αδελφότητα, θα υπήρχε μια τέτοια ευημερία που οι χώρες και τα άτομα δε θα αισθάνονταν πια την ανάγκη να μαζεύουν πλούτη και να τα φυλάνε, γιατί θα υπήρχαν πάντοτε απ’ όλα και για όλο τον κόσμο.

Αν οι άνθρωποι τώρα δε σκέφτονται παρά να μαζεύουν όσο πιο πολλά μπορούν, είναι γιατί βρέθηκαν σε μιαν ανεξήγητη κατάσταση που τους υποχρεώνει πάντα να προβλέπουν μερικές καταστροφές από τις οποίες πρέπει να προφυλαχτούν.

Σε άλλες συνθήκες, κάποιος δε θα αισθανόταν αυτή την ανάγκη να μαζεύει, όλος ο κόσμος θα διέθετε από όλα όσα ήθελε, ακόμη και τα μέσα συγκοινωνίας θα ήταν δωρεάν. Θα εξακολουθούσαν να εργάζονται για να μη σκουριάσουν, αλλά θα εργάζονταν δωρεάν. Μάλιστα, δωρεάν, γιατί είναι τόσο ευχάριστο να περιτριγυρίζεστε από ανθρώπους που σας ανταμείβουν για την εργασία σας με ευγνωμοσύνη, με χαμόγελα, με αγάπη.

Το χρήμα ωχριά δίπλα! Με το φιλοσοφικό σύστημα στο οποίο ζουν οι άνθρωποι, δε θα υπάρχει κάποια πραγματική καλυτέρευση, ακόμη κι αν αλλάξουν τα πολιτικά καθεστώτα, θα υπάρχουν πάντα οι ίδιοι βλάκες, οι ίδιοι δολοφόνοι, οι ίδιες τραγωδίες και το ίδιο αίμα που θα τρέχει.

Λοιπόν, βλέπετε, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, εγώ είμαι υπέρ του πλούτου, είναι απαραίτητος.

Μόνο που δεν τον ζητώ στο φυσικό επίπεδο, γιατί στο φυσικό επίπεδο είναι ένα βάρος, πρέπει πάντα να τον σκεφτόμαστε για να τον διατηρούμε και αυτό είναι η αβεβαιότητα, η αγωνία.

Είναι καλό πράγμα ο πλούτος, αλλά δε σας αφήνει ούτε μια στιγμή ήσυχο.

Κι αν επιπλέον είστε αδύναμος, αισθησιακός, εκδικητικός, ανοίγει την πόρτα σε όλες τις καταχρήσεις και σε λίγο καταστρέφεστε ηθικά, και ίσως και φυσικά επίσης.

Είναι καλό πράγμα, ο πλούτος, αλλά πρέπει να είστε πραγματικά δυνατός για να μπορείτε να κάνετε κάτι καλό με αυτόν.

Και η φτώχεια και αυτή επίσης δε συνιστάται γιατί θα είστε πάντα ταπεινοί και υποχρεωμένοι να υποταχτείτε χωρίς να μπορείτε κάποτε να πραγματοποιήσετε τις καλύτερές σας επιθυμίες.

Η φτώχεια δεν είναι λοιπόν και τόσο περίφημη. Άλλωστε, αν ο άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης ξαναρχόταν στην εποχή μας, δε θά υπήρχαν ούτε δυό πρόσωπα για να τον ακολουθήσουν.

Τώρα οι καιροί είναι διαφορετικοί, όλα έχουν αλλάξει. Στην εποχή του άγιου Φραγκίσκου, οι άνθρωποι ζούσαν με τη σκέψη στο θείο κόσμο, στην αιώνια ζωή, αλλά σήμερα οι άνθρωποι κατέβηκαν τόσο χαμηλά στην ύλη, στην αναζήτηση της άνεσης, της ευκολίας, που ό,τι και να τους πείτε για τον Ουρανό, θα μείνετε μόνος.

Στό παρελθόν οι φτωχοί δέχονταν εύκολα τον πλούτο των άλλων. Ήταν μάλιστα μια πίστη ριζωμένη μέσα στην ψυχή του λαού ότι αν ο Θεός είχε δώσει τον πλούτο σε έναν άνθρωπο, θα πει πως το άξιζε, και δεν έλεγαν κάτι.

Όπως η εξυπνάδα ή η ομορφιά, έτσι και ο πλούτος θεωρούνταν σαν ένα χάρισμα που δεν έπρεπε να το αμφισβητούν σε αυτόν που το είχε.

Τώρα όμως, μόλις κάποιος έχει κάτι περισσότερο, οι γείτονες λένε: «Ε! Γιατί αυτός και όχι εγώ;» Και ακόμα αν κάποιος είναι ένα μηδενικό, ανίκανος, έχει όλες τις απαιτήσεις.

Μάλιστα, είναι η εποχή μας που είναι έτσι, και γι’ αυτό βλέπουμε σοφούς που ζουν με στερήσεις ενώ βλάκες κομπάζουν στην ευμάρεια.

Η φτώχεια όμως είναι μια ευλογία για τους σοφούς που ξέρουν πώς να την καταλάβουν. Αυτοί εξελίσσονται, βαδίζουν προς το Θεό, ενώ οι άλλοι, στους οποίους αυτός ο δρόμος προς το Θεό δε λέει κάτι, θέλουν να τα αποκτήσουν όλα εδώ και αφού οι επιθυμίες τους αφορούν στη γη, στα υλικά αγαθά, υπάρχουν πάντοτε τσακωμοί, συγκρούσεις και εγκλήματα.

Ένας σοφός δε θα πάει κάποτε να επαναστατήσει γιατί δέν είναι πλούσιος, θα πει: «Α, αν οι άλλοι ήξεραν τον πλούτο μου! Είμαι πιο πλούσιος και από τον Κροίσο και το Μίδα, όλα όσα αγγίζω μεταβάλλονται σε χρυσό.»

Και οι άλλοι, οι φτωχοί, που δε ξέρουν πώς να γίνουν πλούσιοι πνευματικά, δε μαλώνουν παρά για υλικά αγαθά.

Αυτό τώρα δε σημαίνει ότι δικαιολογώ τα αφεντικά να εκμεταλλεύονται τους εργάτες. Όχι, αυτοί που εκμεταλλεύονται τους άλλους δεν είναι και τόσο έξυπνοι.

Παρατηρήστε τα κύτταρα. Δεν υπάρχει ούτε ένα που να εκμεταλλεύεται τα άλλα, αντίθετα, όλα προσπαθούν να αλληλοβοηθούνται.

Όταν ένα όργανο είναι ελαττωματικό, ένα άλλο το υποστηρίζει για να φέρει την ισορροπία.

Έχουν διαπιστωθεί τρομερά πράγματα πάνω σε αυτό τον τομέα.

Είναι φανερό πως μπορεί αυτά που λέω να μην τα καταλαβαίνετε γιατί δε μπορεί κάποιος να εκφραστεί μέσα σε μιάμιση ώρα πάνω σε προβλήματα που δεν παύουν να συγκλονίζουν την ανθρωπότητα.

Προσπαθώ όμως τουλάχιστο να σας κάνω να σκεφτείτε.

Ο αληθινός πλούτος, για μένα, βρίσκεται στην ψυχή και το πνεύμα, και εκεί εγώ τον ζητώ και αν είμαι πλούσιος από αυτό τον πλούτο, θα έχω επίσης και τον υλικό πλούτο, θα έρθει κοντά μου μόνος του.

Είναι φανερό, προς το παρόν, ότι δε βλέπουμε στη γη αυτή την αναλογία μεταξύ του εσωτερικού κόσμου και του εξωτερικού. Και όμως, αυτό είναι ένας κοσμικός νόμος. Στον εσωτερικό πλούτο πρέπει να αναλογεί ο εξωτερικός πλούτος και στην εσωτερική φτώχεια πρέπει να αναλογεί η εξωτερική φτώχεια.

Στη φύση, έτσι είναι, τα ζώα, τα φυτά, τα ορυκτά που είναι πλούσια σε χημικές, θρεπτικές, ιατρικές, κ.τ.λ., ιδιότητες, είναι επίσης πλούσια και εξωτερικά, στην ύλη τους, στα σχήματά τους, στα χρώματά τους…

Αλλά οι άνθρωποι, εξαιτίας της ελευθερίας τους παρέκκλιναν και παραμόρφωσαν τα πράγματα και να πως όλοι αυτοί που είναι οι πιο πλούσιοι εσωτερικά σε υπομονή, σε αγάπη, εξυπνάδα, γενναιοδωρία, αγνότητα, είναι συχνά οι πιο φτωχοί εξωτερικά.

Και όλοι αυτοί που είναι οι πιο φτωχοί εσωτερικά σε προτερήματα και αρετές, είναι οι πιο πλούσιοι εξωτερικά

Στην πραγματικότητα, αυτόν το νόμο, που είναι αληθινός, τον βλέπουμε νά εκδηλώνεται στα πρόσωπα και τα σώματα μερικών.

Κάθε υψηλή, φωτεινή σκέψη, κάθε αρμονικό συναίσθημα δημιουργούν γεωμετρικά σχήματα που τους αντιστοιχούν. Και κάθε σκοτεινή σκέψη, κάθε δυσαρμονικό πάθος δημιουργούν χαώδη σχήματα.

Γι’ αυτό όλοι αυτοί που έχουν τη νοημοσύνη, την αγάπη, την αγνότητα θα έλξουν το χρυσό, τις πολύτιμες πέτρες και ό,τι υπάρχει σα λαμπρότητα μεταξύ των όντων.

Γιατί αυτό είναι ένας παγκόσμιος νόμος.

Καί όλοι οι άλλοι, που είναι εσωτερικά φτωχοί, ακάθαρτοι κα διεφθαρμένοι θα έλξουν τις συνθήκες που τους αντιστοιχούν. Αυτό είναι επίσης ο νόμος.

Θα πείτε: «Α, αυτό είναι παρήγορο!».

Στην πραγματικότητα, δεν πρέπει κάποιος να σταματά πάνω σ’ αυτά τα πράγματα, πρέπει να εργάζεται για να αποκτήσει τον πνευματικό πλούτο, ώστε να μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να τους θεραπεύσει, να τους παρηγορήσει, να τους κατευθύνει. Όλα τα άλλα πλούτη είναι βάρη.

Θυμάστε τη διάλεξη που σας έλεγα ότι σε όλες τις απολαύσεις όπου ο άνθρωπος βυθίζεται, στην πραγματικότητα, αναζητά το Θεό. Μόνο που Τον αναζητά στους υπόνομους αντί να Τον αναζητήσει στην Πηγή.

Εκείνος που αγαπά τις γυναίκες ή το οινόπνευμα, αναζητά το Θεό, εκείνος που αγαπά το χρυσό αναζητά το Θεό επίσης, μόνο που κατέβηκε πολύ χαμηλά, στο μέταλλο.

Το λάθος των ανθρώπων, είναι ότι αναζητούν το Θεό κάτω από σχήματα τόσο μακρινά και παράξενα ώστε να καθυστερούν την εξέλιξή τους.

Αναζητούν το χρυσό γιατί ξέρουν ότι χάρη σ’ αυτόν θα τα έχουν όλα.

Βέβαια, ξέρουν επίσης — τους το είπαν— ότι ο Θεός είναι η πληρότητα, αλλά ότι είναι λίγο πολύ μια αφηρημένη έννοια και δεν Τον βλέπουν…

Με το Θεό δεν έχετε πολλά πράγματα, ενώ με το χρυσό, δεν έχετε παρά να πείτε: «Δώστε μου αυτό!» και σας το δίνουν.

Λοιπόν, χάρη στο χρυσό, μπορείτε να διευθύνετε, να διατάξετε, έχετε όλα όσα έχετε, είστε ευτυχισμένοι και ευχαριστημένοι… ή δυσαρεστημένοι, αυτό, ή ιστορία δεν το λέει.

Και να τώρα τι μας αποκαλύπτει η εσωτερική Επιστήμη. Ότι ο χρυσός είναι φώς του ήλιου συμπυκνωμένο μέσα στα έγκατα της γης από εκατομμύρια χρόνια.

Αυτοί που αναζητούν το χρυσό έχουν μέσα τους μια θαμπή διαίσθηση ότι ο χρυοός είναι ηλιακό φως και ότι περιέχει τη ζωή και την αγάπη. Άρα, αυτοί που αναζητούν τον πλούτο δικαιολογούνται. Αλλά αυτοί που τον αναζητούν μέσα από το φως είναι ακόμη πιο δικαιολογημένοι.

Μάλιστα, γιατί πηγαίνουν άμεσα να βρουν αυτό που οι άλλοι αναζητούν έμμεσα.

Από ένστικτο, ο άνθρωπος αναζητά το χρυσό γιατί αισθάνεται ότι περιέχει κάτι το Θείο, μια κρυμμένη πεμπτουσία.

Οι Μύστες, όμως, δεν αναζητούν το χρυσό, αλλά το φως και λένε: «Αντί να πάμε να ψάξουμε για χρυσό κάτω στα υπόγεια, θα πάμε κατευθείαν στο φως… που αυτό θα συμπυκνωθεί μέσα μας σε χρυσό και θα γίνουμε από χρυσό.»

Αυτό είναι πολύ καλύτερο από το να έχει κάποιος χρυσό στην τσέπη του ή στα ντουλάπια του.

Θα πείτε ότι ποτέ δεν είδατε Μύστη να είναι από χρυσό…

Ο χρυσός του είναι μέσα του, είναι το φως του, έστω και αν δεν το βλέπετε. «Καί τι μπορεί να κάνει με αυτό το χρυσό;» Θεέ μου, πόσο είστε αμαθείς! Πάνω υπάρχουν «μαγαζιά» και μ’ αυτό το χρυσό θα αγοράσει τη σοφία, την ειρήνη, τη χαρά.

Ενώ οι άλλοι, οι κροίσοι ακόμη και με τις χρυσές ράβδους τους, σαπίζουν, μουχλιάζουν, συνθλίβονται και είναι δυστυχισμένοι.

Θα πει, λοιπόν, πως αυτός ο χρυσός δέν είναι αρκετός για να τους δώσει την ευτυχία.

Με καταλαβαίνετε, ναί ή όχι;..

Υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρετε και που πρέπει να μάθετε και όχι μόνο να τα μάθετε αλλά να τα ζήσετε με τέτοιο τρόπο που να μπορέσετε να τα αποκτήσετε. Είναι μια ολόκληρη αγωγή.

Θα πείτε πως αυτά είναι φλυαρίες, ναί, μα φλυαρίες που πραγματοποιούνται!

Και θέλετε να μάθετε πώς οι Μύστες διαθέτουν αυτό το χρυσό;

Όταν κάποιος είναι άρρωστος, σημαίνει πως έκανε λάθη και πρέπει να πληρώσει για τα λάθη του. Λέω όμως στις ουράνιες οντότητες: «Αγαπώ αυτό το πρόσωπο, γιατί έκανε κάτι καλό για την Αδελφότητα, πόσο πρέπει να πληρώσει;» Και πληρώνω. Αμέσως το πρόσωπο θεραπεύεται. Μάλιστα, αυτά είναι πραγματικότητες, μπορούμε να πληρώσουμε για κάποιον με αυτό το χρυσό κα θεραπεύεται.

Λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί καί αδελφές, είναι καλό να αναζητάτε τον πλούτο, αλλά να τον αναζητάτε εκεί που βρίσκεται πραγματικά, μέσα στην πεμπτουσία του και όχι εκεί που έχει κρυσταλλοποιηθεί, που έχει βαρύνει, που είναι σχεδόν χωρίς αποτέλεσμα γιατί δε μπορεί να σας δώσει το ουσιώδες.

Αν έπρεπε να κουβαλήσετε όλα σας τα χρηματοκιβώτια μέσα στην έρημο, θα λέγατε σε λίγο καιρό: «Α, Κύριε Θεέ, αν κάποιος μου έδινε ένα ποτήρι νερό, θα του έδινα όλα αυτά τα χρηματοκιβώτια!»

Αλλά καθώς δεν έρχεται κάποιος, πεθαίνετε από τη δίψα μαζί με το χρυσό σας.

Ενώ αν έχετε από τον άλλο χρυσό, πίνετε, ξεδιψάτε και δεν πεθαίνετε.

Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός από το φώς.

Πρέπει να φωτίζετε τους ανθρώπους για να χάσουν μια μέρα αυτή την ανάγκη να μαζεύουν.

Όταν η ανθρωπότητα γίνει μια οικογένεια, όταν εξαφανιστούν τα σύνορα, αυτή η ανάγκη θα εξαφανιστεί επίσης, δεν θα υπάρχει πια αδικία.

Να λοιπόν ή λύση: ηπαγκόσμια αδελφότητα, όπως στον οργανισμό.

Τώρα, με όλους αυτούς τους πολέμους, ο οργανισμός του κόσμου είναι άρρωστος και πρέπει να καθαριστεί γιατί υποφέρει από δυσκοιλιότητα, από κολικούς και ό,τι άλλο θέλετε, και, προπαντός, από καρκίνο.

Μάλιστα, γιατί ο καρκίνος δεν είναι κάτι άλλο από το προϊόν αυτής της φιλοσοφίας που διαδίδεται και που ονομάζεται βία, αναρχία.

Όσο οι άνθρωποι έχουν ανάγκες που δε μπορούν να ελέγξουν, ό,τι και να κάνουν, αυτό το θέμα του πλούτου είναι χωρίς λύση.

Ακόμη και ο κομμουνισμός δε θα τακτοποιήσει τα πράγματα. Είναι καλές οι ιδέες, όσο όμως οι άνθρωποι δεν στερούνται αρκετά για να ζήσουν μια Θεϊκή ζωή, ακόμη και οι καλύτερες ιδέες θα εκφυλιστούν.

Παρατηρήστε τι έγινε ο χριστιανισμός, πόσο έχει αλλοιωθεί, πόσο έχει υλοποιηθεί.

Όσο οι άνθρωποι είναι πολύ βουτηγμένοι στην ύλη, ακόμη και αν τους οδηγήσουμε πιο μακριά, προς νέους ορίζοντες, δεν γίνεται κάτι, μένουν ακίνητοι.

Μπονφέν, 11 Ιουλίου 1968

ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV-ΜΕΡΟΣ ΙΙ

Αυτό τό θέμα της διανομής του πλούτου βασανίζει πολλούς ανθρώπους. Δε μπορούν να ανεχθούν μερικοί νά είναι πλούσιοι και άλλοι φτωχοί.

Έτσι είναι όμως, στη φύση βασιλεύει η ανισότητα, η φτώχεια στους μεν, ο πλούτος στους δε.

Γιατί οι άνθρωποι φαντάζονται ότι πρέπει να είναι ίσοι;

Αν ήταν έτσι, θα υπήρχε στασιμότητα, δε θα υπήρχε κίνηση, δε θα υπήρχε εξέλιξη, γιατί δε θα υπήρχε πια συναγωνισμός.

Ο Κύριος, μήπως δεν είναι πλούσιος; Ναι, είναι μάλιστα ο πιο πλούσιος του σύμπαντος και οι κομμουνιστές είναι, χωρίς αμφιβολία, πολύ δυστυχισμένοι που δε μπορούν να πάνε να Τον κλέψουν, βρήκαν πως είναι ένας καπιταλιστής και γι’ αυτό Τον κατάργησαν!

Σε αυτό το θέμα του πλούτου υπάρχει πραγματικά κάτι που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε. Οι άνθρωποι τρώγονται, είναι δυστυχισμένοι, αλληλοσκοτώνονται για να αλλάζουν αυτή την κατάσταση, ποτέ όμως δε θα το κατορθώσουν, ποτέ, γιατί η φύση υποστηρίζει την ανισότητα.

Γιατί τώρα να συμπαθούμε τούς τεμπέληδες, τους ανίκανους, τους αγράμματους; Να τους δίνουμε κάτι λίγο από γενναιοδωρία, αυτό είναι άλλο θέμα.Αλλά να δίνουμε σε αυτόν που είναι ανόητος και αμαθής τα ίδια που δίνουμε σ’ έναν με μεγάλο ταλέντο και γνώσεις, είναι απλούστατα άδικο.

Οι καπιταλιστές είναι ίσως ανέντιμοι, αλλά οι κομμουνιστές είναι άδικοι.

Λοιπόν, αδικία… ανεντιμότητα… είναι το ίδιο. Οι μεν και οι δε είναι να τους βάζεις στο ίδιο καλάθι.

Χρειάζεται περισσότερο φως, και αυτό είναι όλο, πιο πολύ φως και αγάπη.

Τότε, όλα θα τακτοποιηθούν.

Μην υπολογίζετε όμως ποτέ στη δύναμη ή στη βία.

Το μόνο μέσο για να συνετίσετε τους ανθρώπους είναι να τους κάνετε να καταλάβουν όλες τις δυστυχίες που είναι η συνέπεια μιας ατιμίας, μιας κατάχρησης, και κατόπιν να τους μάθετε να κάνουν κάτι λίγο για τους άλλους και αυτό να τους αρέσει.

Αν όχι, όποιο και να είναι το πολίτευμα, δε θα κατορθώσετε ποτέ να καλυτερέψετε μια κοινωνία.

Είτε πρόκειται για τον πλούτο, για την εξουσία, για τη γνώση, δε μπορούμε να εμποδίσουμε το συναγωνισμό.

Γιατί να εμποδίζετε τους ανθρώπους να γίνουν πλούσιοι;

Και αν αυτό δε γίνεται υλικά, τουλάχιστο πνευματικά με προτερήματα και αρετές…

Εγώ, θεωρώ τον εαυτό μου πλούσιο. Μήπως πρέπει τώρα να ουρλιάζετε και να έρθετε να με σκοτώσετε γιατί είμαι πλούσιος;

Βέβαια, τα πλούτη που εγώ έχω δεν είναι σαν αυτά που έχουν οι τραπεζίτες, αισθάνομαι όμως πλούσιος, κατ’ αρχήν πλούσιος από κατανόηση.

Καταλαβαίνω τη θέση των άλλων, καταλαβαίνω τις δυσκολίες τους, τις αδυναμίες τους και βρίσκω σε όλους δικαιολογίες και μάλιστα καλύτερα από αυτούς. «Τότε, θα πείτε, γιατί πάντα τους ταρακουνάτε και απαιτείτε από αυτούς προσπάθειες;»

Ω! μα είναι για λόγους παιδαγωγικούς, μορφωτικούς και για να τους κάνω να προχωρούν.

Στην πραγματικότητα, όμως, καταλαβαίνω τις δυσκολίες τους, τις δυστυχίες τους. Γιατί έχω γνωρίσει όλες τις δικές τους συνθήκες. Ο αόρατος κόσμος θέλησε να με κάνει να τις γνωρίσω και εγώ για να μπορέσω να τις καταλάβω.

Κι αν κάποιος μου πει: «Α, κύριε, έχω να φάω εδώ και τρεις ημέρες!» δε θα του απαντήσω: «Μα δυνάμωσε, φίλε μου, δυνάμωσε!» αφήνοντάς τον έτσι χωρίς να του δώσω κάτι.

Όχι και εγώ πέρασα τέτοιες στερήσεις, αρρώστιες, εξευτελισμούς, ταπεινώσεις.

Ο αόρατος κόσμος με ετοίμασε για να καταλαβαίνω τώρα οποιονδήποτε και οτιδήποτε.

Μόνο, καθώς είμαι ένας εκπαιδευτής, δεν το δείχνω, ζητώ, απαιτώ.

Ποτέ δε θα εμποδίσω οποιονδήποτε που αναζητά τον πλούτο.

Υποδεικνύω μόνο σε αυτούς που τον αναζητούν τι πρέπει να κάνουν για να μη συνθλιβούν από ένα αβάσταχτο βάρος, φροντίδες, φόβους, αγωνίες, υπόνοιες. Γιατί αυτά συμβαίνουν υποχρεωτικά όπου δεν έχουν το φως.

Πρέπει, λοιπόν, νε είναι κάποιος πλούσιος, χωρίς όμως να υποκύπτει σε όλες τις αρνητικές καταστάσεις που είναι τα πιστά επακόλουθα σε όλους αυτούς που ακολουθούν αυτόν το δρόμο. Πρέπει να είναι κάποιος πλούσιος, χωρίς όμως αυτό να γίνεται σε βάρος του γείτονα και προπαντός, να κάνει τα πλούτη να κυκλοφορούν και να έχει την ευχαρίστηση να βλέπει να συμμετέχουν και άλλοι σε αυτά.

Γιατί, εγώ, δεν κρατώ για τον εαυτό μου όλα όσα έμαθα;

Όλες μου τις γνώσεις, όλες μου τις εμπειρίες τις μοιράζω γιατί έτσι αισθάνομαι ευτυχισμένος.

Αν τις κρατήσω, τα ποντίκια θα έρθουν και η μούχλα επίσης, και δε θα μείνει ούτε ένας σπόρος από όλα αυτά.

Λοιπόν, βιάζομαι να φυτέψω όλους μου τους σπόρους.

Αν μπορούσαν και οι άλλοι να κάνουν το ίδιο, έστω και με το φυσικό πλούτο, να πουν: «Έχω αυτά, αυτά, κι αυτά… θα μοιράσω ένα μέρος», τότε οι πλούσιοι θα γίνονταν τόσο ευγενείς, μεγάλοι και ευτυχισμένοι! Μάλιστα, το να δίνει κάποιος είναι ένας τρόπος για να προοδεύει.

Όμως οι άνθρωποι δεν είναι συνηθισμένοι να δίνουν. Πολλοί έχουν δισεκατομμύρια που κρατούν για τον εαυτό τους και επιπλέον είναι και δυστυχισμένοι.

Πρέπει κάποιος να τους μάθει να μοιράζουν τα πλούτη τους, αλλά, ποτέ να μην τους εμποδίζουν να γίνονται πλούσιοι.

Εν πάση περιπτώσει, θυμηθείτε πως σας έχω κάνει μια προφητεία που θα πραγματοποιηθεί.

Επειδή υπάρχει ένας νόμος αναλογιών, σύμφωνα με τον οποίο ο εσωτερικός πλούτος πρέπει να παρασύρει τον εξωτερικό πλούτο. Εκείνος που έχει πολύτιμους λίθους εσωτερικά, αρετές, θα έχει μια μέρα τους ίδιους πολύτιμους λίθους και εξωτερικά, ρουμπίνια, τυρκουάζ, τοπάζια, αμέθυστους, διαμάντια, ζαφείρια…

Αν αυτό δεν έχει συμβεί ακόμη, είναι γιατί αυτοί, που είναι πραγματικά πλούσιοι εσωτερικά δεν έχουν κάποια απληστία, και είναι οι άλλοι, ενδιαφερόμενοι, που σπεύδουν να τα πάρουν όλα.

Δε μένει, λοιπόν, πια κάτι γι’ αυτόν που είναι απασχολημένος με την τελειότητα ή με τον Ουρανό.

Όταν ήμουν πολύ νέος, διάβασα ένα ποίημα του Σίλλερ που με είχε συναρπάσει.

Ήταν στην αρχή του κόσμου και ο Θεός τα είχε όλα μοιράσει στα όντα, τα δάση, τις λίμνες, τις πεδιάδες, τα ποτάμια, τα βουνά…

Και να που καταφθάνει ο ποιητής με τη λύρα του.

«Κύριε, λέει, μήπως έμεινε κάτι και για μένα;»

«Μά, καημένε φτωχέ, λέει ο Κύριος, τα μοίρασα όλα, δε μένει πια κάτι. Πού ήσουν όλον αυτό τον καιρό;»

«Ω! ήμουν κάτω από αυτό το δέντρο, εκεί κάτω, θαύμαζα τον ουρανό και τραγουδούσα τη δόξα Σου»

«Τότε, λέει ο Θεός, θα σου δώσω τον ουρανό.»

Και αυτά είναι αλήθεια, για έναν πραγματικό ποιητή, οι πόρτες του ουρανού είναι ανοιχτές.

Οι άλλοι έχουν όλα τα άλλα, αλλά αυτός είναι ο πλουσιότερος γιατί του ανήκει ο ουρανός.

Μάλιστα, ο πλούτος, είναι ένα πρόβλημα, πάντοτε υπήρξε η αιτία για να διαιρούνται οι άνθρωποι, να αλληλοσκοτώνονται. Παντού, και μάλιστα στις οικογένειες, όλες αυτές οι τραγωδίες για θέματα κληρονομιάς!

Πάντα η απληστία επικρατεί, και να γιατί ο κόσμος δε μπορεί να απαλλαγεί από τις δυστυχίες.

Οι πόλεμοι έχουν σάν αφορμή πάντοτε την επιθυμία να αποκτήσουν περισσότερα από αυτά που έχουν. Το κίνητρο είναι να πάνε να αρπάξουν κάτι από το γείτονα, χρήμα ή γη. Αν ήξεραν να είναι γενναιόδωροι, όλα θα είχαν κανονιστεί.

Πρέπει να είναι κάποιος πλούσιος αλλά πρέπει και να μοιράζει.

Δεν υπάρχει πλουσιότερο ον από το Θεό.

Και αυτός που τον αντιπροσωπεύει είναι ο ήλιος.

Ο ήλιος είναι τόσο πλούσιος που πάει να σκάσει και μοιράζει τα πλούτη του για να μη σκάσει. Γιατί να μην το μιμείστε;

Το πρόβλημα θα λυθεί, δε θα υπάρχουν πια καπιταλιστές, ούτε κομμουνιστές,

θα υπάρχουν μόνο παιδιά του Θεού που θα θαυμάζουν τό ένα τό άλλο.

Μπονφέν, 19 Ιουλίου 1968

ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV-ΜΕΡΟΣ III

Μερικοί… ας πούμε «φιλόσοφοι» θα ήθελαν να εξαφανίσουν από τόν άνθρωπο την επιθυμία του πλούτου. Αυτό δεν είναι δυνατό, δε θα το κατορθώσουν κάποτε, γιατί η ίδια η φύση έβαλε στον άνθρωπο την επιθυμία να πλουτίζει, και αν δε γίνεται στο φυσικό επίπεδο, αυτό γίνεται στο επίπεδο της ευαισθησίας ή στο νοητικό επίπεδο.

Σε οποιονδήποτε τομέα και αν βρίσκεται, ο άνθρωπος σπρώχνεται στο να πλουτίζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είναι ακριβώς όπως ή τάση να κάνει πόλεμο.

Και αυτόν επίσης δε θα μπορέσει κάποτε να τον καταργήσει, γιατί είναι ένα ένστικτο που η φύση ενθαρρύνει επίσης και τρέφει.

Αν η φύση έδωσε ένα κεφάλι στον άνθρωπο, δεν το έκανε για να εξαφανίσει τα ένστικτά του, αλλά για να τα κατευθύνει και να τα χρησιμοποιεί, αυτό είναι όλο.

Σχεδόν όλα τα οφέλη σε μια κοινωνία θεμελιώθηκαν πάνω στον πλούτο. Το κύρος, η μεγαλωσύνη, η επιρροή, η εξουσία…

Αυτούς που είναι πλούσιοι, έστω και αν είναι ανέντιμοι, τους δέχονται πάντοτε καλύτερα, και τους εκτιμούν καλύτερα. Ακόμη και ο αρχηγός μιας φυλής αγρίων έχει πάντα κάτι περισσότερο ή κάτι καλύτερο από τούς άλλους, μερικά φτερά, μερικά αγαλματάκια, ή μερικά μικρά βάζα…

Αυτό το ένστικτο να κάνει κάποιος πάντα καλύτερα από τους άλλους, το τοποθέτησε στον άνθρωπο η φύση.

Μόνο, όταν το κεφάλι απουσιάζει, ο άνθρωπος κάνει κατάχρηση, κάνει αδικίες, παραβαίνει νόμους. Όταν, όμως, το κεφάλι είναι παρόν, δηλαδή όταν ο άνθρωπος είναι διαυγής και λογικός, όλα τα άλλα αναπτύσσονται κανονικά. Ακόμη και το ένστικτο να αποκτά και να ξεπερνά τους άλλους, ακόμη και το ένστικτο της επιθετικότητας, ακόμη και το σεξουαλικό ένστικτο…

Γιατί όλα αυτά είναι δυνάμεις, ενθουσιασμοί που παρασύρουν την ανθρωπότητα προς τα εμπρός.

Βέβαια, όσο οι άνθρωποι είναι πολύ πρωτόγονοι, δεν ξέρουν να επεμβαίνουν στη συνείδησή τους για να συντονίσουν, να ζυγίσουν, να κατευθύνουν τα ένστικτά τους.

Η ιστορία μας έχει δώσει παραδείγματα σε όλους τους τομείς.

Εγώ, δεν είμαι υπέρ της κατάργησης των ενστίκτων, γιατί τότε είναι σαν να καταργούμε τα τονωτικά. Η ζωή τότε θα σταματήσει και δε θα υπάρχει πρόοδος.

Πολλοί συμβουλεύουν: «Ας εξαλείψουμε το τάδε βίτσιο, ας ξεριζώσουμε την τάδε τάση…»

Ε λοιπόν, αυτό δεν είναι ένα μέσο που να τακτοποιεί τα πράγματα, γιατί η φύση παράγει πάντοτε καινούργια άτομα που έχουν τις ίδιες τάσεις.

Το να εξαλείψει κάποιος είναι λοιπόν μια πράξη που προορίζεται να αποτύχει εκ των προτέρων. Σκοτώνουμε τα κουνούπια και τα φίδια, όμως του χρόνου η φύση γεννά άλλα.

Να γιατί η παλιά παιδαγωγική δεν έδωσε καλά αποτελέσματα. Γιατί την εφάρμοζαν χωρίς σοφία.

Η σοφία, είναι να αναγνωρίζουμε τη νοημοσύνη της φύσης, να υποκλινόμαστε μπροστά της, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε έτσι ποια είναι τα σχέδιά της και για ποιο λόγο.

Αν ρωτήσουμε τη φύση πως θεωρεί τα πράγματα, θα μας πει: «Και εσείς πώς κατασκευάζετε ένα βαπόρι; Υπάρχουν μηχανές και μηχανές, μήπως είναι έξυπνες;

Όχι, κάνουν το πλοίο και προχωρεί και ακριβώς, μπορούν να το ρίξουν πάνω στα βράχια, πάνω σε ένα παγόβουνο ή πάνω σε άλλα βαπόρια, και να το ναυάγιο.»

«Α, μα υπάρχει ένας καπετάνιος που επιβλέπει, που είναι έξυπνος, που κυβερνά.»

«Έ λοιπόν, και εγώ επίσης, όταν δημιούργησα τον άνθρωπο του έδωσα μηχανές που τον κάνουν και προχωρεί, που ξερνούν φωτιά, του έδωσα όμως και έναν καπετάνιο. Μόνο, νά, ο καπετάνιος αποκοιμήθηκε κάπου ή μέθυσε, τα εγκατέλειψε όλα και το βαπόρι παρασύρεται από τα κύματα!» Ω, πόσο αυτό είναι απλό! Και εγώ που ήθελα να σταματήσω τις μηχανές!»

«Ε όχι, αφήστε τις μηχανές να λειτουργούν αλλά ξυπνήστε τον καημένο τον καπετάνιο γιατί είναι λίγο παράξενος.»

Οι μηχανές είναι κάτω, στο αμπάρι, στα βαθιά του βαποριού και από πάνω, στο κεφάλι, έβαλαν τον καπετάνιο, με τα μάτια, τα αυτιά, το στόμα, παρατηρεί, ακούει και δίνει διαταγές.

Γιατί το κεφάλι δε βρίσκεται ανάμεσα στις γάμπες, π.χ., ή κάτω από τα πόδια;

Στην πραγματικότητα, εκεί βρίσκεται για πολλούς — συμβολικά μιλώντας.

Οι αναρχικοί, που δε θέλουν να λογικευτούν, τα θυσιάζουν όλα για τις μηχανές και το κεφάλι το κοροϊδεύουν.

Μιλήστε τους για σοφία, για τάξη, για εξυπνάδα, θα δείτε τι θα σας πουν! Είναι υπέρ τής σκληρής δύναμης, της τυφλής δύναμης.

Βέβαια, ο Άρης θα υπάρχει πάντα, γι’ αυτό ο άνθρωπος θα νιώθει πάντα την ανάγκη να πολεμά και να νικά.

Οι σκοποί και τα μέσα θα αλλάξουν, αλλά η ανάγκη, η τάση δε θα εξαφανιστούν.

Έχετε το δικαίωμα να κηρύξετε τον πόλεμο σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά μόνο με τα όπλα της αγάπης, του φωτός.

Μια μέρα, οι άνθρωποι δε θα πολεμούν πια.

Θα πείτε: «Τι αντίφαση!»

Όχι, όπως γίνεται ο πόλεμος σήμερα με τόσο καταστρεπτικούς τρόπους δε θα γίνεται πια στο μέλλον.

Οι άνθρωποι θα καταλάβουν πόσο αυτό στοιχίζει και θα σταματήσουν να αλληλοσκοτώνονται. Αλλά καθώς το πολεμικό ένστικτο θα υπάρχει —η Κοσμική Νοημοσύνη δε θέλει να το εξαφανίσει— οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να πολεμούν αλλά με άλλους τρόπους, και ο νικητής, αντί να καταστρέφει τους άλλους, θα τους δίνει, αντίθετα, τη ζωή, τον πλούτο, το φως, την αγάπη.

Και θα είναι τόσο όμορφα! Θα υπάρχουν λοιπόν πάντοτε μάχες αλλά καλύτερες…

Σαν τις μάχες που γίνονται ανάμεσα στα αστέρια και τους ήλιους εκτοξεύοντας ασταμάτητα βέλη φωτός.

Έψαξα στα ιερά Βιβλία σε όλες τις θρησκείες και βρήκα όντα ευγενικά, άγνά, φωτεινά, δε βρήκα όμως κανένα που να μπορεί να συγκριθεί με τον ήλιο σαν φως, αγάπη, γενναιοδωρία, τελειότητα. Είναι το μόνο που εκφράζει το μεγαλείο του Θεού στη γη και είναι αυτός που θέλω να πάρω σαν πρότυπο.

Όλους τους άλλους, τους αγαπώ, τους εκτιμώ αλλά βρίσκω πως είναι περιορισμένοι.

Και εγώ επίσης, άλλωστε, βρίσκω τον εαυτό μου περιορισμένο.

Αν οι άνθρωποι είναι πάντα αδύναμοι, σκοτεινοί, δύστροποι, λυπημένοι, είναι γιατί δεν έχουν σαν ιδανικό κάτι το απέραντο.

Το ιδανικό τους είναι να μοιάσουν στο θείο τους, το γείτονα τους, σαν τόν τάδε πολιτικό ή τον τάδε δισεκατομμυριούχο.

Τι πρότυπα όμως!

Άντε να τους δείτε με τις αρρώστιες τους και τις ακολασίες τους!

Ενώ ο ήλιος, δε συγκρίνεται κάτι με αυτόν, σκεφτείτε εσείς ό,τι θέλετε, εγώ τον πήρα σαν πρότυπο. Θα πείτε: «Ναι, μα δε θα γίνουμε κάποτε σαν τον ήλιο!»

Βέβαια, το ξέρω καλύτερα από σας, αυτό όμως δεν πειράζει.

Αν πάρετε τον ήλιο σαν πρότυπο, σιγά σιγά, η νόησή σας θα έχει το φως του, η καρδιά σας τη ζεστασιά του, το πνεύμα σας τη δύναμή του.

Και προπαντός, σαν και αυτόν, θα δίνετε, θα δίνετε…

Οι άνθρωποι έχουν σαν κανόνα διαγωγής να παίρνουν, έτσι έχουν μάθει και όλη η σύγχρονη καλλιέργεια είναι κάτω από το σήμα να παίρνουν.

Δεν καταλαβαίνουν παρά μόνο αυτή τη λέξη.

Ένας χωριάτης έπεσε μια μέρα μέσα σε ένα πηγάδι… Κάποιος, που περνούσε από εκεί, άκουσε που καλούσαν σε βοήθεια. Πλησιάζει, τον βλέπει και του λέει: «Δώσε μου το χέρι σου!»

Όταν άκουσε τη λέξη «δώσε μου», αμέσως ο χωριάτης χαμηλώνει το χέρι που ήταν έτοιμος να προτείνει, προτίμησε να μείνει μέσα στο πηγάδι.

Όταν ο περαστικός κατάλαβε ότι είχε να κάνει με ένα χρόνιο τσιγκούνη, που δεν ήθελε να ακούει τη λέξη δώσε, του είπε: «Πάρε το χέρι μου.» Α! η λέξη «πάρε»!… Αμέσως του άρπαξε το χέρι και σώθηκε.

Η λέξη πάρε του άρεσε, αλλά ηλέξη δώσε, όχι. Και αν ήτανο μόνος!

Οι άνθρωποι παντού όπου πηγαίνουν ζητούν να παίρνουν ό,τι υπάρχει.

Σπουδάζουν, εργάζονται, παντρεύονται, συναντιούνται για να παίρνουν, το πνεύμα τους είναι στραμμένο προς αυτή την κατεύθυνση. Γι’ αυτό ο άνθρωπος, όπου και αν πηγαίνει, δε φέρνει πια ούτε φως, ούτε ζεστασιά, ούτε ζωή γιατί δε σκέφτεται παρά να παίρνει.

Ακόμη και στην αγάπη, όταν ο άντρας και η γυναίκα συναντιούνται, καθένας ασχολείται με το να παίρνει, ο άντρας ρουφά τη ζωή της γυναίκας και η γυναίκα κάνει το ίδιο. Γι’ αυτό είναι καλύτερα να χωρίζουν, γιατί παραβιάζουν το νόμο της αγάπης.

Θα πείτε: «Μα ήταν μαζί, συγχωνεύτηκαν.» Ναι, μα ήταν για να πάρουν. Καθένας σκεφτόταν να αποκτήσει κάτι από το συμπαίκτη, να αντλήσει από αυτόν, ανελέητα, χωρίς συνείδηση.

Αντί να βάλουν κάτι το καλό στην ψυχή και την καρδιά του άλλου, έναν ενθουσιασμό, μια ζωή, μια έμπνευση, ώστε αυτός να ξυπνήσει και να προχωρήσει, ά όχι, κάθε μέρα αντλούν, παίρνουν, τρώνε και πίνουν.

Εξαιτίας αυτής της νοοτροπίας όλος ο κόσμος κινδυνεύει.

Δεν υπάρχει κάποια σχολή όπου να μαθαίνουν τους ανθρώπους να δίνουν, εκτός από τη σχολή του ήλιου.

Όλοι οι πλανήτες παίρνουν. Μόνο ο ήλιος δίνει, γι’ αυτό και πρέπει να σπουδάσετε στη σχολή του. Είναι ο μόνος που ξέρει να δίνει πραγματικά, γιατί λοιπόν να μην τον αγαπάμε;

Όλα τα όντα που ξέρουν και δίνουν κάτι το καλό, τα αγαπάμε, μας ελκύουν.

Ενώ αυτά που παίρνουν… σε λίγο καιρό μας απομακρύνουν.

Γιατί μερικοί φαντάζονται ότι θα μπορούν αιώνια να ληστεύουν τους άλλους;

Πολύ γρήγορα θα το αντιληφθούν αυτό και θα τους εγκαταλείψουν.

Πρέπει να αναπτύξετε μέσα σας την τάση νά δίνετε.

Μπονφέν, 12 Ιουλίου 1968

ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV-ΜΕΡΟΣ IV

Ολόκληρος ο κόσμος έχει διαιρεθεί τώρα σε δύο. Από το ένα μέρος, οι καπιταλιστές, και από το άλλο, οι κομμουνιστές.

Στην πραγματικότητα, ο καπιταλισμός και ο κομμουνισμός δεν αντιπροσωπεύουν μόνο δυο τρόπους διαφορετικούς στην αντίληψη για την παραγωγή και τη διανομή του υλικού πλούτου, αλλά είναι δυό ιδέες πολύ πιο πλατιές.

Ας πάρουμε το παράδειγμα μιας πολύ νέας κοπέλας. Στο παρελθόν, και ας πούμε, μάλιστα, ακόμη και λίγο σήμερα, μια νέα κοπέλα είναι στην αρχή καπιταλίστρια. Δεν θέλει να την αγκαλιάζουν, δεν θέλει να τη χαϊδεύουν, τα κρατά όλα για τον εαυτό της.

Οι γονείς της τη συμβουλεύουν να είναι καπιταλίστρια, και ακολουθεί τις συμβουλές τους για έναν ορισμένο καιρό.

Αλλά καθώς το κομμουνιστικό ρεύμα κάνει προόδους, εισχωρεί σε όλες τις περιοχές και μια μέρα κατορθώνει και εισχωρεί επίσης μέσα στο κεφάλι της νέας κοπέλας, που τώρα θέλει να μοιράζει τα πάντα από το σώμα της, από τη γοητεία της, από την ομορφιά της…

Έγινε κομμουνίστρια. Όπως το αγόρι που θέλει να κατακτήσει όλες τις κοπέλες. Και αυτό είναι κομμουνιστής, μοιράζει παντού την πεμπτουσία του. Μα βέβαια, όλα αυτά είναι κομμουνισμός! Βέβαια, κάποιος δε βλέπει τα πράγματα έτσι. Εγώ όμως, έτσι παραμορφωμένος, ταβλέπω.

Γι’ αυτό βρίσκω πως οι εσκιμώοι είναι οι μεγαλύτεροι κομμουνιστές.

Όταν ένας ξένος μπαίνει στο σπίτι τους, του δανείζουν τη γυναίκα τους.

Ας πούμε, λοιπόν, ότι μια νέα κοπέλα που δίνει το κεφάλαιό της στον πρώτο τυχόντα είναι κομμουνίστρια. Κατά βάθος όμως, γιατί δίνει το κεφάλαιό της;

Για να μπορέσει να αρπάξει το κεφάλαιο του αγοριού, που θα χάσει το δικό του. Αυτός λοιπόν ο κομμουνισμός δεν είναι και τόσο τίμιος.

Η κοπέλα γίνεται αξιαγάπητη, γενναιόδωρη, αλλά για να αποκτήσει το κεφάλαιο του άλλου, γιατί χωρίς κεφάλαιο δε μπορεί κάποιος να ζήσει.

Μια κοπέλα, λοιπόν, έχει ένα τρομερό κεφάλαιο. Με αυτό το κεφάλαιο μπορεί να αγοράσει πολλά πράγματα, τουλάχιστο να την καλέσουν σε ένα εστιατόριο για ένα καλό γεύμα. Έπειτα, είναι αυτή μετά που θα φαγωθεί. Αλλά, επιτέλους, ας μην επιμένουμε!… Βλέπετε πόσο όλα αυτά είναι δύσκολα.

Στην πραγματικότητα, η φύση μας δείχνει ότι και τα δυο είναι απαραίτητα.

Ο κομμουνισμός και ο καπιταλισμός.

Τι είναι ένα παιδί; Ένας καπιταλιστής. Βάζει τις φωνές, επιβάλλεται, γιατί θέλει να του τα δίνουν όλα, και να τα κρατά όλα για τον εαυτό του. Όταν όμως μια μέρα μεγαλώσει και παντρευτεί και αποκτήσει και αυτός παιδιά, είναι υποχρεωμένος να γίνει κομμουνιστής και με τη σειρά του μοιράζει τα πλούτη του.

Η ίδια λοιπόν η φύση υποχρεώνει τα όντα να εκδηλώνονται σαν κομμουνιστές και σαν καπιταλιστές, αλλά σε διαφορετικές εποχές, βέβαια. Κατ’ αρχήν, είναι κάποιος καπιταλιστής, γιατί πρέπει να γίνει πλούσιος.

Για να βοηθήσετε τούς άλλους πρέπει να είστε πλούσιοι. Αν δεν έχετε μαζέψει κάτι, τι μπορείτε να κάνετε; Τίποτα.

Δεν μπορείτε ούτε τη γυναίκα σας ούτε και τα παιδιά σας να βοηθήσετε γιατί είστε φτωχός.

Πρέπει να είστε πλούσιοι για να μπορέσετε να βοηθήσετε τους άλλους.

Η φύση έδωσε στον άνθρωπο κεφάλαια. Τα χέρια του, τα πόδια του, τα μάτια του, τα αυτιά του, τα γεννητικά του όργανα, τον εγκέφαλό του, που με αυτά τα κεφάλαια πρέπει να εργαστεί για να αποκτήσει πλούτη που θα μπορεί στη συνέχεια να μοιράζει.

Ο καπιταλισμός πρέπει νΑ είναι μόνο ένα μέσο, και το σφάλμα των καπιταλιστών είναι ακριβώς ότι τον έκαναν σκοπό.

Άρα, οι καπιταλιστές δεν κατάλαβαν κάτι… Και οι κομμουνιστές επίσης άλλωστε. Σε λίγο θα δείτε.

Γιατί οι κομμουνιστές είναι πράγματι κομμουνιστές; Αυτό μόνο ο Θεός το ξέρει!

Αν μιλούν τόσο εναντίον των καπιταλιστών, αν τους πολεμούν, είναι γιατί συχνά θα ήθελαν και αυτοί να γίνουν πλούσιοι και δυνατοί σαν και αυτούς.

Εγώ, πιστεύω στον κομμουνισμό. Γιατί;

Γιατί ο Ιησούς ήταν κομμουνιστής, αλλά ένας κομμουνιστής λευκός, όχι κόκκινος.

Πρέπει οι κομμουνιστές και οι καπιταλιστές να πάνε να μορφωθούν σε μια Σχολή μύησης, γιατί ούτε οι πρώτοι ούτε οι δεύτεροι σκέφτονται και ενεργούν σωστά.

Όταν κάνουν τον πλούτο σκοπό, ιδανικό, ακολουθούν κάθε είδους δυσκολίες που δεν προβλέπονται.

Και αν είναι κομμουνιστές χωρίς διάκριση, άλλα απρόβλεπτα παρουσιάζονται, που είναι επίσης επιζήμια.

Άρα, αν οι κομμουνιστές και οι καπιταλιστές δε θέλουν να μορφωθούν στο φως της Διδασκαλίας της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας, θα αλληλοσκοτωθούν. Θα γίνονται εμφύλιοι πόλεμοι μέχρις ότου υπάρξουν άλλοι πόλεμοι…

Ούτε οι μεν ούτε οι δε έχουν αυτό το φως που μπορούμε να τους δώσουμε ώστε να εργαστούν για ένα υψηλό ιδανικό. Δεν εργάζονται παρά για τους εαυτούς τους, και μάλιστα αν έχουν το ύφος ότι εργάζονται για τους άλλους, στην πραγματικότητα δεν το κάνουν παρά για τους εαυτούς τους.

Πρέπει οι κομμουνιστές και οι καπιταλιστές να κατανοούνται μεταξύ τους για να βοηθήσουν την ανθρωπότητα. Και ο μεν και οι δε είναι απαραίτητοι αφού αυτά τα δυο ρεύματα, του καπιταλισμού και του κομμουνισμού, εργάζονται ταυτόχρονα στο σύμπαν.

Γιατί οι άνθρωποι έχουν διαιρεθεί, ενώ η ισορροπία του σύμπαντος βασίζεται πάνω σε αυτά τα δυο ρεύματα;

Κάθε πλευρά θέλει να εξαλείψει την άλλη, και μιλούν, μιλούν… Και όλοι οι βλάκες, που δεν καταλαβαίνουν κάτι, καταπίνουν αυτές τις ανόητες θεωρίες.

Όλα να τα κρατάμε για τον εαυτό μας, είναι μια φιλοσοφία και όλα να τα δίνουμε στους άλλους, είναι μια άλλη φιλοσοφία.

Όμως κάποια από τις δυο δεν είναι η καλή και υπάρχει μια τρίτη λύση.

Οι καπιταλιστές και οι κομμουνιστές πρέπει να δίνουν όλα όσα έχουν, δηλαδή τις ιδέες τους, τις σκέψεις τους, την εργασία τους σε μια τρίτη αρχή, μιαν αρχή που να είναι Θεία.

Οι κομμουνιστές σκέφτονται να δίνουν, βέβαια, αλλά στους ανθρώπους, και δίνοντας στους ανθρώπους τα πράγματα δεν τακτοποιούνται και τόσο, γιατί οι άνθρωποι είναι αδύναμοι, αλλάζουν, είναι αχάριστοι.

Λοιπόν, αν ξαναπάρουμε τώρα το παράδειγμα της νέας κοπέλας, που σας έδωσα προ ολίγου, τι πρέπει να συμπεράνουμε;

Ότι, αντί να τα κρατήσει όλα για τον εαυτό της και να γίνει καπιταλίστρια, ή να τα μοιράσει όλα και να γίνει κομμουνίστρια, θα πρέπει να αρχίσει να πλουτίζει για να τα προσφέρει όλα στον Κύριο.

Γιατί ό Κύριος είναι ο μονος πυ μπορεί να τη συμβουλέψει για να ξέρει στη συνέχεια σε ποιον να δώσει, πόσα, πότε και με τι τρόπο.

Σήμερα, όλοι θέλουν επίσης να σπουδάσουν, να μορφωθούν, να κερδίσουν χρήματα για να τους εκτιμούν και να τους σέβονται, γιατί παντού απ’ όπου περνά ένας πλούσιος ή μορφωμένος άνθρωπος οι πόρτες ανοίγουν.

Είναι λοιπόν πάντα οι ίδιες αιώνιες τάσεις να γίνει κάποιος καπιταλιστής, δηλαδή να οικειοποιείται, να κατέχει, να κυριαρχεί.

Βέβαια, αυτό παίρνει διάφορες μορφές. Για τυς μεν τα πλούτη, για τους άλλους οι γνώσεις…

Οι γνώσεις ανήκουν ίσως σ’ ένα ανώτερο επίπεδο, αλλά πρόκειται για την ίδια τάση. Να γίνει πλούσιος για να αρπάξει, για να επιβληθεί.

Μάλιστα, οι σοφοί συμπεριφέρονται ακριβώς σαν τους πλούσιους, σαν τους καπιταλιστές, είναι μακρινοί, και καθόλου αδελφικοί.

Όσο για τους κομμουνιστές, είναι όλοι οι αγράμματοι, οι απόκληροι, οι ζητιάνοι. Θέλουν να είναι μαζί για να μοιράζουν τα πάντα, το ψωμί τους, το κρασί τους, τα αποτσίγαρά τους.

Μάλιστα, αυτό τους συμφέρει, τους καημένους, όλος ο κόσμος να είναι μαζί τους.

Αν όμως γίνουν πλούσιοι, ώ λά λά!

Τέλος πια με τον κομμουνισμό, απομονώνονται.

Όσο οι άνθρωποι είναι φτωχοί, είναι κομμουνιστές, όταν όμως γίνουν πλούσιοι, είναι καπιταλιστές, γιατί αν πρέπει τότε να δεχτούν τον κομμουνισμό, πρέπει να τα μοιράσουν όλα και αυτό δεν τους λέει κάτι, δεν θέλουν να τα μοιράσουν όλα.

Αν θέλετε να έχετε εκατομμύρια ανθρώπους γύρω σας, είναι εύκολο, καλέστε τους ζητιάνους και τους αλήτες να φάνε και να πιούνε, και θα έρθουν. Οι πλούσιοι όμως δε θα έρθουν.

Όλοι οι αμαθείς, οι αδύναμοι και οι φτωχοί έχουν κομμουνιστικές τάσεις, τους αρέσει πολύ να κάνουν μαζί παρέα, να αγκαλιάζονται, να προσκαλούνται και είναι πολύ προσιτοί, πολύ ευγενικοί, γιατί δεν έχουν κάτι.

Ενώ τους σοφούς είναι αδύνατο να τους πλησιάσετε, πρέπει να ζητήσετε συνάντηση μήνες και μήνες πρίν και μάλιστα συχνά δε σας δέχονται, είναι απλησίαστοι.

Συμπεριφέρονται λοιπόν ακριβώς σαν τους καπιταλιστές. Δεν πρέπει όμως να συμπεριφέρονται έτσι.

Όλοι αυτοί οι πλούσιοι σε ικανότητες και σε γνώσεις δεν πρέπει να είναι σε απόσταση, σαν τους αλαζόνες ποντίφηκες, σαν τις κορυφές, αλλά να κατεβαίνουν λίγο στο επίπεδο των άλλων, να είναι αδελφικοί, να μοιράζουν τα πλούτη τους, τότε θα είναι πραγματικοί κομμουνιστές.

Τη γνώση πρέπει να την αναζητούν σαν ένα μέσο να βοηθούν την ανθρωπότητα και όχι για να τακτοποιούν τις δικές τους υποθέσεις.

Όταν κοιτάζω όλους τους πολιτικούς ρήτορες που μιλούν στην τηλεόραση, είτε είναι κομμουνιστές ή καπιταλιστές, έχουν ένα ύφος καπιταλιστή, γιατί αισθάνονται ότι έχουν γνώσεις, επιχειρήματα και ενεργούν σαν δεσποτάδες, δεν έχουν αγάπη, ταπεινότητα, γλυκύτητα.

Μάλιστα, δε μπορεί κάποιος να εξαπατήσει εμένα.

Οποιαδήποτε συμπεριφορά που βλέπω, μπορώ να την ταξινομήσω.

Θα πείτε: «Μα πώς μπορείτε να ταξινόμησετε αυτή τη συμπεριφορά στην κατηγορία των καπιταλιστών και κομμουνιστών;»

Ω, γιατί μεταχειρίζονται πολύ συχνά αυτές τις δυο δύστυχες λέξεις. Μπορώ να βρω άλλες, αλλά, περιμένοντας, χρησιμοποιώ αυτές εδώ που είναι πολύ βολικές.

Πρέπει να έχει κάποιος γνώσεις, τίτλους, διπλώματα, όχι όμως για σας, όχι για να τακτοποιείτε τις δικές σας υποθέσεις.

Η γνώση δεν πρέπει να είναι ένα μέσο για να ικανοποιείτε το κατώτερό σας εγώ.

Όχι, όλα τα ταλέντα που αναπτύσσετε για να γίνετε σοφός, καλλιτέχνης, πολιτικός, κ.τ.λ., δεν πρέπει να είναι παρά μέσα για να κάνετε το καλό.

Τότε, αυτό γίνεται Θείο, γιατί και τα δυο συναντιούνται. Είστε συγχρόνως καπιταλιστής και κομμουνιστής.

Σκέφτηκα πολύ αυτό το ζήτημα από χρόνια και σας το λέω, έλυσα το πρόβλημα.

Έγινα ο μεγαλύτερος καπιταλιστής και ο μεγαλύτερος κομμουνιστής.

Ο καπιταλισμός και ο κομμουνισμός είναι και τα δυο απαραίτητα, γιατί η ίδια η φύση επιδοκιμάζει αυτές τις δυο τάσεις.

Το παιδί, που παίρνει, είναι ένας καπιταλιστής, και ο γέρος, που μοιράζει όλα πριν φύγει από τον κόσμο, είναι ένας αληθινός κομμουνιστής.

Δεν κρατά κάτι για τον εαυτό του.

Μεταξύ των δύο βρίσκονται κάθε είδους άνθρωποι που δεν ανήκουν πραγματικά σε κάποια από τις δυο κατηγορίες.

Καπιταλιστές που δεν είναι καπιταλιστές και κομμουνιστές που δεν είναι κομμουνιστές.

Το ιδανικό, είναι να είναι κάποιος συγχρόνως καπιταλιστής και κομμουνιστής, δηλαδή

να δέχεται να κερδίζει, να απολαμβάνει όλα τα μεγαλεία του Ουρανού και να τα μοιράζει στη συνέχεια στους ανθρώπους.

Να είναι καπιταλιστής απέναντι στον Ουρανό για να δέχεται και

κομμουνιστής απέναντι στη γη για να μοιράζει.

Τότε, ναι, είναι κάποιος τέλειος.

Αν όμως είστε μόνο κομμουνιστής ή μόνο καπιταλιστής, είστε χαμένος οπωσδήποτε, γιατί αυτό είναι πολύ περιορισμένο.

Οι κομμουνιστές και οι καπιταλιστές έχουν και οι δυο δίκιο.

Εκείνος που θέλει να έχει κάτι, έχει δίκιο.

Ναι, η φύση του έδωσε αυτό το δικαίωμα.

Το φυσικό του σώμα π.χ., του ανήκει και αν το μοιράσει, είναι επικίνδυνο.

Το να μοιράσει ορισμένα πράγματα, είμαι σύμφωνος, αλλά οφείλει να κρατήσει το σώμα του. Παρατηρήστε το δέντρο. Είναι καπιταλιστής και συγχρόνως κομμουνιστής, γιατί κρατά τις ρίζες του, τον κορμό του, τα κλαδιά του, αλλά μοιράζει τους καρπούς του.

Έτσι η φύση οργάνωσε τα πράγματα.

Ένας Μύστης, που κατάλαβε το μάθημα της φύσης, κάνει ακριβώς σαν το δέντρο.

Κρατά τις ρίζες του, τον κορμό του, τα κλαδιά του, αλλά μοιράζει τους καρπούς του, δηλαδή

τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του, τα λόγια του, το φως του, τη δύναμή του και το χρήμα του.

Μόνο ό Μύστης είναι ένας πραγματικός καπιταλιστής και ένας πραγματικός κομμουνιστής.

Οι άλλοι δεν είναι παρά παιδιά που τσακώνονται και που δεν έχουν καταλάβει κάτι από την αληθινή ζωή. Γι’ αυτό και δε θα κατορθώσουν κάποτε να λύσουν τα προβλήματά τους γιατί δεν έχουν το αληθινό εσωτερικό φως.

Βλέπετε, λοιπόν, ο πραγματικός καπιταλιστής, είναι ο Μύστης που πλουτίζει, πλουτίζει…

Και είναι επίσης ο πραγματικός κομμουνιστής γιατί, μέρα νύχτα, μοιράζει τους καρπούς του. Κρατά όμως το κεφάλαιό του γιατί δε θα μπορούσε να κάνει κάτι χωρίς το κεφάλαιο.

Φανταστείτε κάποιον που έρχεται κοντά μου και μου λέει:

«Ω, τι θαυμάσιο βιολί που έχετε, σας παρακαλώ, δώστε τό μου!»

Αν είμαι ένας πραγματικός καπιταλιστής, θα πω:

«Όχι, δε θα σας δώσω το βιολί μου, γιατί είναι δικό μου, αλλά ελάτε κάθε μέρα να με ακούτε και θα παίζω γιά σας.»

Ενώ οι νέες κοπέλες και τα νέα αγόρια θα δώσουν το βιολί τους —την καρδιά τους— και στη συνέχεια, μη έχοντας πια καρδιά, θα κλαίνε: «Τι την έκανες την καρδιά μου;»

Δεν έπρεπε, λοιπόν, να δώσουν την καρδιά.

Μάλιστα, μια φτωχή κοπελίτσα δίνει την καρδιά της σ’ ένα αγόρι, αλλά καθώς αυτό είναι αδέξιο, την αφήνει να πέσει.

Να η καρδιά που ραγίζει, και αυτή κλαίει… Αν ήταν έξυπνη, θα είχε καταλάβει ότι το αγόρι δεν είχε ανάγκη από δυο καρδιές.

Μια παροιμία λέει ότι δε μπορούμε να βαστάμε δυο καρπούζια με το ένα χέρι…

Κρατήστε, λοιπόν, την καρδιά σας, δώστε την μόνο στον Κύριο και

μοιράστε τα συναισθήματά σας στους άλλους.

Να μια καλή κατανόηση των πραγμάτων.

Όπως σας έλεγα προ ολίγου, όλος ο κόσμος βρίσκεται μπλεγμένος ανάμεσα στους καπιταλιστές και τους κομμουνιστές, συζητούν, ορκίζονται, μα δεν είναι αυτό όλο.

Πόσες κλοπές, εκρήξεις βομβών, απαγωγές, πυρκαγιές, δολοφονίες δεν έχουν άλλη καταγωγή παρά αυτές τις δυο λέξεις!

Οι κομμουνιστές είναι περήφανοι για τη φιλοσοφία τους, αισθάνονται γενναιόδωροι, αλτρουιστές. Στην πραγματικότητα, όμως, καθώς δε γνωρίζουν τη δομή του ανθρώπινου όντος, δε ξέρουν ότι, με το να θέλουν να καλυτερέψουν τις υλικές συνθήκες, απορρίπτουν όλες τις πνευματικές εμπνεύσεις, και αυτό δε μπορεί να δώσει παρά πολύ κακά αποτελέσματα.

Ο άνθρωπος, συν τω χρό-νω, γίνεται πονηρός, ανέντιμος, σκληρός… ένα ζώο.

Ένας κομμουνιστής, που δεν καλλιεργεί την πνευματική μυστικιστική πλευρά, γίνεται σε λίγο καιρό ένας από τους χειρότερους καπιταλιστές, άδικος, βίαιος, αυταρχικός, κάνοντας κατάχρηση της δύναμής του και της ισχύος του.

Έχουμε τόσες αποδείξεις πώς, παρά τη φιλοσοφία τους, που είναι θαυμάσια, πολλοί κομμουνιστές καταντούν να συμβιβάζονται!

Μάλιστα, γιατί είναι εύκολο να δεχτούν μια ιδανική φιλοσοφία, αλλά για να μπορούν να την πραγματοποιούν κάθε μέρα, συγκεκριμένα, στη ζωή, είναι πολύ πιο δύσκολο και όμως αυτό είναι το ουσιώδες.

Η Κοσμική Νοημοσύνη κατασκεύασε τον άνθρωπο έτσι που για να φτάσει στην τελειότητα θα πρέπει να διατηρεί το σύνδεσμο με έναν ανώτερο κόσμο απ’ όπου δέχεται προειδοποιήσεις, φώτα, δυνάμεις.

Ενώ αν εμπιστεύεται μοναδικά την περιορισμένη νόησή του, δε μπορεί να βλέπει και να προβλέπει και τότε επακολουθούν λάθη καταστροφικά σε όλους τους τομείς. Όλοι αυτοί που τοποθετούν τη δύναμή τους στην τεχνική, στη βιομηχανία, στην υλική πρόοδο και νομίζουν ότι έτσι θα μπορέσουν μάλιστα να διευθύνουν και τον Κύριο, αργά ή γρήγορα θα σπάσουν το κεφάλι τους.

Γιατί οι ενέργειές τους, που εμπνέονται μόνο από την επιθυμία να κατακτήσουν τον κόσμο, χωρίς να λογαριάζουν τα σχέδια της Κοσμικής Νοημοσύνης, ανακατεύουν τα στρώματα της φυσικής και ψυχικής ατμόσφαιρας, προκαλώντας εχθρικές δυνάμεις, ύπουλες, που ξεσπούν εναντίον τους.

Οι σκεπτικιστές, οι διευθύνοντες όλων των χωρών που αποφάσισαν να λύσουν τα προβλήματα χωρίς να μελετήσουν τη βαθιά φύση του ανθρώπινου όντος, μια μέρα θα έχουν μεγάλες εκπλήξεις. Γιατί αυτή η ανάγκη μιας πνευματικής τροφής θα ξυπνήσει με μια τέτοια δύναμη στους καταπιεσμένους που να μη μπορεί κάτι να τους κάνει να την αρνηθούν, ούτε οι απειλές, ούτε οι φυλακές, ούτε ο θάνατος.

Και να αυτό που θα συμβεί στο προσεχές μέλλον. Γι’ αυτό δε μένει στη Ρωσία παρά ή να καταπολεμηθεί από άλλες χώρες πολύ ισχυρές και καλά εξοπλισμένες ή να αλλάξει συμπεριφορά και να αντικαταστήσει τον κομμουνισμό της με τον αληθινό «κομμουνισμό» του Χριστού, την Παγκόσμια Λευκή Αδελφότητα.

Τότε, μάλιστα, η Ρωσία θα παίξει ένα ρόλο πραγματικά ένδοξο γιατί θα φέρει μια καινούργια καλλιέργεια και έναν καινούργιο πνευματικό πολιτισμό για ολόκληρο τον κόσμο.

Βέβαια, η Ρωσία ασχολείται, από πολλά χρόνια, με τις παραψυχολογικές έρευνες.

Ποιος όμως είναι ο σκοπός σε αυτές τις έρευνες;

Να συλλαμβάνει τα σχέδια και να γνωρίζει τις σκέψεις των άλλων, να εκπέμπει κύματα για να τους επηρεάζει, να ενεργεί πάνω τους, να τους υποτάσσει στη θέλησή της για να προκαλεί γεγονότα καθορισμένα.

Η απόδειξη είναι ότι η πραγματική εσωτερική Επιστήμη δεν είναι ακόμη γνωστή σε αυτούς τους ερευνητές. Όσο έχουν σα σκοπό να κατακτήσουν τις άλλες χώρες —σε σημείο μάλιστα να στέλνουν αντικείμενα ποτισμένα με βλαβερές αναθυμιάσεις για να πεθαίνουν οι άνθρωποι — αυτό δείχνει ότι δε ξέρουν άλλο από το να ευχαριστούν την κατώτερη, την καταστρεπτική, την καταχθόνια φύση και αυτό είναι η μαύρη μαγεία.

Γνώρισα ανθρώπους που ανακατεύονταν με αυτό τον επικίνδυνο τομέα.

Ε λοιπόν, όλοι εξαφανίστηκαν, γιατί δεν ήταν στην πραγματικότητα παρά αμαθείς που προκάλεσαν μαύρες δυνάμεις του ίδιου είδους με αυτές που ενεργούσαν και αυτές οι δυνάμεις τους εξόντωσαν. Αν, πολλές φορές ήδη, ολόκληροι ήπειροι εξαφανίστηκαν μαζί με τους κατοίκους τους, είναι γιατί αυτά τα όντα είχαν αρνηθεί να αναγνωρίσουν την ύπαρξη δυνάμεων και ανώτερων διανοιών με τις οποίες ο άνθρωπος πρέπει να εναρμονίζεται.

Τώρα, η εποχή του Υδροχόου θα φέρει μεγάλες αναστατώσεις που θα κάνουν αυτούς που θα επιζήσουν να καταλάβουν ότι υπάρχουν νόμοι που πρέπει να σέβονται.

Η νέα ζωή που ετοιμάζεται θα ξεπεράσει κάθε φαντασία με την ομορφιά της, το μεγαλείο της και την αρμονία της.

Γιατί όλα τα όντα, που είναι διασκορπισμένα στον κόσμο και που εργάζονται μυστικά στην αναζήτηση της Βασιλείας του Θεού, θα βρεθούν μαζί και θα ενεργήσουν με μεγαλειώδη μέσα και τα κάστρα της άγνοιας, του υλισμού, του δεσποτισμού θα καταρρεύσουν.

Σας το λέω, και θα γίνει όπως σας το λέω.

Δεν μπορεί κάτι να εμποδίσει τον ερχομό της νέας εποχής, του Χρυσού Αιώνα, που προφητεύτηκε από πολλούς προφήτες και ιδιαίτερα από το Νοστράδαμο.

Νά γιατί λέω σε όλους εκείνους που αγνοούν αυτές τις μεγάλες αλήθειες:

«Σεις που τρέχετε με πάθος προς τον πλούτο, προς την κατάκτηση του κόσμου, ακόμη και αν πετύχετε, δε θα είστε ευχαριστημένοι.

Μόνο που θα ξοδεύετε τις πιο πολύτιμες ενέργειές σας για να αποκτήσετε αγαθά που δε θα διαρκέσουν και που δε θα αφήσουν κάποιο ίχνος ή αν αφήσουν, θα είναι τρομαχτικά ίχνη που θα εμπνέουν την αγανάκτηση και την περιφρόνηση των επόμενων γενεών.»

Τι δοξασμένα ίχνη άφησαν ο Τζένγκις Χαν, ο Ταμερλάνος, ο Αττίλας, ο Νέρων, ο Χίτλερ ή ο Στάλιν;

Πόσο ο θρίαμβός τους ήταν σύντομος και γρήγορα ξεχάστηκε!

Πρέπει τώρα να κατευθύνουμε τη νεολαία σε μιαν άλλη κατεύθυνση.

Αν λέω ότι γνωρίζω παιδαγωγικά συστήματα που δεν υπάρχουν πουθενά γιατί ασχολούνται με τη μόρφωση των παιδιών ακόμη και προτού γεννηθούν, όλοι οι παιδαγωγοί θα βάλουν τις φωνές και θα με εμποδίσουν να πραγματοποιήσω οτιδήποτε.

Μπορώ να σας δώσω αποδείξεις για την αποτελεσματικότητα της παιδαγωγικής μου, αλλά με εμποδίζουν. Αρνούμενοι, εδώ και πολλά χρόνια, να μου δώσουν τη γαλλική υπηκοότητα, μου αρνούνται τα μέσα να βοηθήσω τη χώρα σας να ξαναγίνει ο πυρσός της ανθρωπότητας.

Έχουν δώσει τη γαλλική υπηκοότητα σε χιλιάδες ξένους, σ’ έμενα όμως όχι.

Βέβαια, ξέρω γιατί… Φαίνεται, μάλιστα, πως η C. I. Α. με υποπτεύεται ότι είμαι ένας κατάσκοπος των Σοβιετικών… όμως ποτέ δε βρήκε αποδείξεις!

Και ξέρετε τι είπα μια μέρα σ’ έναν ανώτατο δικαστικό, έναν πολύ έξυπνο και συμπαθητικό άνθρωπο, με τον οποίο μιλούσα γι’ αυτό το θέμα;

«Είναι αλήθεια, ανήκω στην υπηρεσία της κατασκοπείας μιας άλλης χώρας και καθώς γνωρίζω τεχνάσματα για να μην πιαστώ, παρά τις αναζητήσεις και ανακρίσεις που γίνονται, δεν έχουν ποτέ βρει κάτι εναντίον μου, γιατί είμαι τόσο επιδέξιος, διορατικός και προνοητικός.

Γι’ αυτό πρέπει να πείτε σε όλους αυτούς που ασχολούνται με την ασφάλεια της Γαλλίας να έρθουν να μορφωθούν κοντά μου για να τους μάθω πώς να κάνουν σε παρόμοιες περιπτώσεις.»

Άρχισε να γελά γιατί κατάλαβε ότι αστειευόμουν. Και εξακολούθησα: «Τώρα γράφω τα απομνημονεύματά μου, μάλιστα, όλους τους άθλους μου στον τομέα της κατασκοπείας! Μόνο, να, τι μου συμβαίνει; Δε βρίσκω πια τα ονόματα των ανθρώπων που συνάντησα ούτε και εκείνα των κρατών και των πόλεων όπου πήγα. Έχω επίσης ξεχάσει τις ημερομηνίες… Είναι καταστροφή να χάνει κάποιος τη μνήμη του σε τέτοιο βαθμό.» «Ω! αναφώνησε, μα αυτό το βιβλίο θα είναι ένα μπέστ-σέλερ, όλος ο κόσμος θα το διαβάσει.» Και εκείνος επίσης αστειευόταν.

Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ο Ουρανός μου έδωσε μια φιλοσοφία ικανή να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά υπό τον όρο να θελήσουν να τη δεχτούν.

Και αν μερικοί έχουν την πρόθεση να απαλλαγούν από μένα, όπως και στο παρελθόν, που, αυτόν που έφερνε κάτι το καλό, το δίκαιο, το θείο, ήθελαν να τον εξαφανίσουν, ας μάθουν ότι τα όντα που εξαφάνισαν έτσι, πάντα δοξάστηκαν και αγιάστηκαν και έτσι οι ιδέες τους διαδίδονται, γιατί, μετενσαρκωνόμενοι, ξανάρχονται μέ άλλες δυνατότητες και εξακολουθούν την εργασία που διακόπηκε.

Ενώ όλοι αυτοί, οι άδικοι και απάνθρωποι, που τους κατάργησαν, εξαφανίστηκαν, με τη σειρά τους, αλλά ούτε αγιάστηκαν ούτε δοξάστηκαν!…

Γιατί λοιπόν να εξακολουθείτε να μένετε αμαθείς προς τις ύψιστες αυτές αλήθειες αντί να εργάζεστε τώρα για μια καινούργια τάξη, για την οικογένεια της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV-ΜΕΡΟΣ V

Αν μελετήσει κάποιος το εβραϊκό γράμμα Άλεφ, Ν , βλέπει πως σχηματικά παριστάνει το ανθρώπινο ον με το ένα του χέρι τεντωμένο προς τα επάνω για να δέχεται τις ευλογίες του Ουρανού και το άλλο χέρι τεντωμένο προς τη γη για να μοιράζει αυτά που δέχτηκε.

Ε λοιπόν, να ακόμη ένα σύμβολο που αποδεικνύει ότι πρέπει να είμαστε ταυτόχρονα καπιταλιστές και κομμουνιστές, να είμαστε καπιταλιστές για να γίνουμε στη συνέχεια κομμουνιστές.

Να παίρνουμε για να μπορούμε να δίνουμε.

Όσο παίρνουμε τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό χωριστά, σε αντιμαχόμενες θέσεις, κάνουμε λάθος.

Ο καπιταλιστής που μαζεύει χωρίς να μοιράζει κάποτε κάτι αρχίζει και μουχλιάζει.

Είναι σαν τό σιτάρι που το φυλάνε χρόνια στην αποθήκη αντί να το σπέρνουν, τα ποντίκια το τρώνε, ή μουχλιάζει.

Είναι εντελώς κανονικό να θέλει κάποιος να έχει, αλλά το να θέλει μόνο να έχει χωρίς να δίνει κάτι είναι ένα πρωτόγονο ένστικτο που πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί.

Πρέπει αυτά που έχει κάποιος να χρησιμεύουν επίσης στο να κάνει το καλό.

Δεν υπάρχει κάτι το κακό στο να θέλετε να έχετε.

Μόνο, βέβαια, δεν πρέπει να ζητάτε μόνο τα υλικά πλούτη, γιατί, για να γίνετε πλούσιοι υλικά, είστε πάντα υποχρεωμένοι να στερείτε το γείτονα ή, μάλιστα, να κάνετε μερικές ατιμίες.

Η Γη είναι περιορισμένη, το διάστημα είναι περιορισμένο γι’ αυτό όταν πλουτίζει κάποιος το κάνει

λίγο-πολύ σε βάρος των άλλων.

Αν όμως αυτή η επιθυμία να πλουτίζει κάποιος έχει σαν αντικείμενο τον Ουρανό που είναι τόσο πλατύς, τεράστιος, απέραντος, όσο και να παίρνετε δε θα λιγοστέψει κάτι από αυτή την απεραντοσύνη, από αυτό τον ανεξάντλητο ωκεανό και δε θα βλάψετε κανενός τα συμφέροντα.

Και αφού πλουτίσετε, θα μοιράζετε τα πλούτη σας στους άλλους.

Λοιπόν, το ένα χέρι παίρνει και το άλλο δίνει.

Τότε γίνεστε Άλεφ σαν το Χριστό, γίνεστε τέλειος.

Μόνο όταν αυτές οι δυό έννοιες, του καπιταλισμού και του κομμουνισμού, ενωθούν θα λυθούν πραγματικά.

Το ιδανικό ενός Μύστη είναι να γίνει σαν το Χριστό. Άλφα και Ωμέγα, Άλεφ και Ταβ.

Άλεφ και Ταβ, είναι η αρχή και το τέλος, η αιτία και οι συνέπειες, ο θείος κόσμος και ο φυσικός κόσμος.

Άλεφ βάζει σε κίνηση τις δυνάμεις του Ουρανού και Ταβ τις συγκεκριμενοποιεί στη γη.

Συναντάμε αυτή την ίδια ιδέα στο «Σόλβε και Κοάγκιλα» των αλχημιστών.

«Σόλβε», η διαδικασία που διαλύει την ύλη μέχρι να την κάνει αιθερική.

«Κοάγκιλα» η διαδικασία που τη συγκεκριμενοποιεί.

Άλλωστε, το όνομα που μου έδωσαν στις Ινδίες, ΟΜΡΑΑΜ, αντιστοιχεί σε αυτές τις δυο διαδικασίες «Σόλβε» και «Κοάγκιλα».

ΟΜ, που διαλύει τα πράγματα, που τα κάνει αιθέρια,

ΡΑΑΜ, που τα υλοποιεί, που τα συγκεκριμενοποιεί.

Το όνομα ΟΜΡΑΑΜ είναι λοιπόν το σύμβολο μιας ολόκληρης διαδικασίας συγκεκριμενοποίησης, η αόρατη ιδέα, ή άψηλάφητη, που οφείλει να ενσαρκωθεί στη γη για να μπορέσει ολόκληρος ο κόσμος να τη δει, να την αγγίξει.

Όλοι εμείς πρέπει να εργαζόμαστε γι’ αυτόν το σκοπό.

Λένε: «Α! έχω ιδέες!» Όμως τι κάνουν για να τις πραγματοποιήσουν;

Τίποτα, μένουν μόνο με τις ιδέες τους.

Λοιπόν, όταν ο Χριστός έλεγε: «Έγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα» ήθελε να πει, να η τρομερή φιλοσοφία που σας φέρνω. Να ενώνεστε με τον Ουρανό για να έλκετε όλες τις ευλογίες και να μπορείτε να τις προβάλλετε, να τις υλοποιείτε, εδώ, στη γη.

Αυτή η ιδέα εκφράζεται επίσης κάτω από μιαν άλλη μορφή στην κυριακάτικη προσευχή. «Γενηθήτω το Θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης.»

Οι ιδεαλιστές με τις «ιδέες» τους πεθαίνουν από την πείνα, οι καημένοι, είναι άρρωστοι, ρακένδυτοι, αδύναμοι.

Έχουν καλές ιδέες, αλλά εδώ, στη γη, δεν πραγματοποιούν κάτι.

Και οι άλλοι, που είναι πλούσιοι, είναι εσωτερικά σκοτεινοί και μουχλιασμένοι.

Για να είναι κάποιος τέλειος χρειάζονται λοιπόν και τα δύο και αυτό μαθαίνετε στη Διδασκαλία της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας.

Η λύση των προβλημάτων του καπιταλισμού και του κομμουνισμού, είναι ότι οι καπιταλιστές και οι κομμουνιστές δέχονται να ευρύνουν τις αντιλήψεις τους θεωρώντας τα πράγματα από πολύ ψηλά.

Αντί να τσακώνονται, πράγμα που δεν οδηγεί σε κάτι, οφείλουν να συναντιούνται γιατί είναι απαραίτητοι και οι μεν και οι δε.

Να η λύση που βρήκα.

Δεν υπάρχει τσακωμός μέσα μου μεταξύ των κομμουνιστών και των καπιταλιστών και οι δυο πλευρές δίνουν αδελφικά το χέρι, αγκαλιάζονται και είναι ευτυχισμένοι.

Μέρα και νύχτα οι καπιταλιστές μέσα μου πλουτίζουν, ξεπερνούν μάλιστα όλους τους καπιταλιστές της γης που είναι τόσο περιορισμένοι και δεσμευμένοι.

Τι μπορείτε να κάνετε στη γη;

Αν θέλετε να κυκλοφορήσετε γρήγορα, κινδυνεύετε να πάθετε κάποιο δυστύχημα, γιατί υπάρχουν δένδρα, σπίτια, άνθρωποι, και κάποια φορά είστε υποχρεωμένοι να κυκλοφορείτε με τριάντα χιλιόμετρα την ώρα για να μην πατήσετε το κοτέτσι.

Ενώ στον αέρα, ακόμη κι αν τρέχετε με μια ταχύτητα μεγαλύτερη από το φως δεν υπάρχει κάποιος κίνδυνος ατυχήματος.

Σε αυτό, λοιπόν, το ύψος βρίσκονται μέσα μου οι καπιταλιστές και γι’ αυτό δε συναντούν κάποιο εμπόδιο στις επιχειρήσεις τους.

Ενώ οι άλλοι, οι φτωχοί, ό,τι και να κάνουν για να καταπιούν ολόκληρο τον κόσμο, είναι περιορισμένοι,

Τι τα θέλετε, έτσι είναι στη γη.

Εγώ, σαν καπιταλιστής, ξεπερνάω όλους τους άλλους, και δε μπορείτε να με κατακρίνετε.

Αλλά καθώς έχω επίσης καταλάβει ότι τα πλούτη που μάζεψα μπορούσαν να μουχλιάσουν ή να φαγωθούν από τα ποντίκια, έγινα κομμουνιστής.

Στην πραγματικότητα, γεννιόμαστε πρώτα καπιταλιστές, ο κομμουνισμός έρχεται αργότερα.

Όταν ένα αγόρι συναντά μια νέα κοπέλα π.χ., γίνεται κομμουνιστής. Μάλιστα, να κάνει ένα σπιτικό, αυτό είναι το πρώτο κοινόβιο, από εκεί αρχίζει.

Λοιπόν, η σοφία, είναι να αφήσετε να αναπτυχθούν οι δυο τάσεις του καπιταλιστή και του κομμουνιστή.

Και μάλιστα, μέσα σε μια μέρα, π.χ., πρέπει να ξέρετε να είστε και το ένα και το άλλο.

Το να είστε μόνο καπιταλιστής, δηλαδή να ζείτε στη μικρή σας τρύπα χωρίς να βλέπετε άλλα πρόσωπα, αυτό είναι πολύ κακό.

Και να είστε όλο τόν καιρό με τους άλλους, γιατί είστε ανίκανος να ζήσετε μόνος, να ένας κομμουνισμός πραγματικά ενοχλητικός.

Λοιπόν, εγώ, έλυσα το πρόβλημα.

Κρατώ τη μισή μέρα για τον εαυτό μου, εργάζομαι, προσεύχομαι, διαλογίζομαι, μαζεύω, και

την άλλη μισή μιλώ, δέχομαι επισκέψεις, μοιράζω.

Να πως νιώθει κάποιος ευτυχισμένος γιατί ικανοποιεί και τις δυο φύσεις.

Αν είστε πάντοτε μόνοι και δεν δίνετε κάτι από τον εαυτό σας, αισθάνεστε δυστυχισμένος, θλιμμένος, σας λείπει κάτι.

Και αν είστε συνέχεια με τους άλλους, χάνετε τα πάντα, το δοχείο αδειάζει και δε μένει κάτι ούτε και για σας τους ίδιους.

Είστε, λοιπόν, υποχρεωμένος να γίνετε καπιταλιστής, να αρνηθείτε λίγο να συναντάτε τούς άλλους γα να μπορέσετε να πλουτίσετε καί πάλι.

Αυτοί που μαζεύουν πολλά και αυτοί που μοιράζουν πολλά είναι δυστυχισμένοι.

Η τρίτη λύση είναι η μόνη που κάνει ευτυχισμένους τους ανθρώπους και εγώ τη βρήκα.

Μισά, μισά.

Νομίζετε πως αυτό είναι παιδαριώδες… Στην πραγματικότητα, μπορεί αυτό το θέμα να πάει τόσο μακριά!

Αυτοί που είναι παντρεμένοι, αν είναι συνέχεια στο ίδιο κρεβάτι, είναι κομμουνιστές.

Ε ναι, αλλά ήταν πολύ κομμουνιστές και ύστερα απομακρύνονται, ο ένας διώχνει τον άλλο γιατί δεν υπάρχει πια ποίηση.

Όλο τον καιρό μαζί στο ίδιο κρεβάτι, είναι πολύ πεζό. Αν θέλουν πραγματικά να λύσουν το πρόβλημα, οφείλουν να γίνουν λίγο καπιταλιστές, να χωρίσουν λίγο. Δυο κρεβάτια, πότε πότε» θα ήταν καλύτερα. Τι πράγματα που έχει καταλάβει κάποιος στη ζωή!

Μόνο οι Μύστες είναι πραγματικοί καπιταλιστές και πραγματικοί κομμουνιστές.

Γιατί είναι και τα δυο, αλλά συνειδητά.

Ξέρουν ότι αυτή η κυκλοφορία είναι ένας νόμος της ζωής. Να παίρνεις και να δίνεις.

Μάλιστα, και η αιώνια ζωή είναι να παίρνετε από τον Ουρανό για να μπορείτε να μοιράζετε αυτά που πήρατε και όλα να ξαναγυρίζουν στη συνέχεια προς τον Ουρανό για να εξαγνιστούν και πάλι εκεί.

Η κυκλοφορία του αίματος είναι συγχρόνως καπιταλιστική και κομμουνιστική.

Η φλεβική κυκλοφορία είναι καπιταλιστική.

Από όλα τα σημεία του σώματος το αίμα κατευθύνεται προς τους πνεύμονες για να καθαριστεί, μετά από εκεί το αίμα πηγαίνει προς την καρδιά που το στέλνει σε όλο το σώμα.

Η αρτηριακή, λοιπόν, κυκλοφορία είναι κομμουνιστική.

Η κυκλοφορία του αίματος είναι στην πραγματικότητα η αντανάκλαση μιας κοσμικής διαδικασίας.

Αυτή η ενέργεια που έρχεται από το Θεό, από το κέντρο και που κατεβαίνει διαμέσου όλων των βασιλείων της φύσης, των ανθρώπων, των ζώων, των φυτών.. για να το αναζωογονήσει, φορτώνεται έτσι από ακαθαρσίες, μετά, από δρόμους που δε γνωρίζουμε, ξαναγυρίζει μέχρι τους πνεύμονες και την καρδιά του σύμπαντος για να καθαριστεί και να σταλεί και πάλι προς τα όντα. Αυτή η κυκλοφορία είναι ο καπιταλισμός και ο κομμουνισμός καλώς εννοούμενοι.

Όμως οι άνθρωποι, που ακριβώς δεν κατάλαβαν, διαιρέθηκαν, γι’ αυτό τα πράγματα δεν πάνε καλά. Πρέπει οι κομμουνιστές να καταλάβουν ότι οι καπιταλιστές πρέπει να υπάρχουν, αλλά πρέπει μόνο να τους διαπαιδαγωγήσουν και να τους πουν:

«Ω! πόσο είστε σπουδαίοι, πόσο είστε ικανοί, τι χαρίσματα που σας έδωσε ο Θεός, τι θέληση,τι οξυδέρκεια!

Τώρα όμως είστε τόσο πλημμυρισμένοι και βεβαρημένοι, ώστε να έχετε ανάγκη να μοιράσετε τα πλούτη σας και πρέπει να σας πούμε που και πως, γιατί μέχρι σήμερα αυτό δεν έφερε μεγάλα αποτελέσματα.»

Η απόδειξη, δεν είναι κάποιος ευχαριστημένος.

Οι εργάτες ζητούν, παραπονούνται και οι δυσαρέσκειες θα διαρκέσουν αιώνια γιατί δεν υπάρχει το φως.

Την πραγματική αιτία της δυσαρέσκειας θα σας την πω.

Είναι ότι οι άνθρωποι, που δεν κατάλαβαν ότι οφείλουν να έχουν ένα υψηλό ιδανικό, μια θεία ιδέα που δροσίζει και καθαρίζει την ατμόσφαιρα, καταντούν, νωρίς ή άργά, να ασφυκτιούν και να δηλητηριάζονται.

Ό,τι και να κάνουν, ακόμη και σε διακοπές, ακόμη και στο βουνό ή στην ακρογιαλιά, θα είναι ακόμη στην ίδια αξιοθρήνητη κατάσταση. Μάλιστα, έστω και έξω από τα εργοστάσια, τα εργαστήρια θα νιώθουν πάντα δυστυχισμένοι ή καταπονημένοι, γιατί μέσα τους δεν είναι ούτε φωτισμένοι ούτε καθαρισμένοι, δεν επικοινωνούν με τον Ουρανό.

Ο πραγματικός κομμουνισμός δεν είναι να καλυτερέψουν τις υλικές συνθήκες των εργατών.

Ο πραγματικός κομμουνισμός είναι να επικοινωνείτε με τον Ουρανό

γιατί τότε είστε ευτυχισμένοι.

Ακόμη και αν εργάζεστε πολύ, ακόμη και αν οι συνθήκες είναι δύσκολες, είστε πάνω από αυτές, υπομένετε τα πάντα, αντέχετε στά πάντα, γιατί υπάρχει κάτι μέσα που σας θεραπεύει, που σας φωτίζει, που σας δυναμώνει.

Αν καταργήσετε αυτόν το σύνδεσμο με τον Ουρανό, κάποια συνθήκη, κάποιο υλικό μέσο δε θα μπορέσει να σας ανακουφίσει, ό,τι και να κάνετε και θα παραπονιέστε αιώνια.

Βέβαια, δε λέω ότι η ζωή των εργατών είναι σπουδαία και ότι δεν υπάρχουν τεράστιες αδικίες που πρέπει να καταργηθούν, αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα.

Αυτό που θέλω να πω εδώ, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζετε αυτό το πρόβλημα, ακόμη και αν γίνουν μεγάλες υλικές καλυτερεύσεις, πάντα θα υπάρχουν οι ίδιες δυσαρέσκειες ή και χειρότερες ακόμη, γιατί χωρίς το φως θα βρίσκετε πάντα μια αιτία να είστε δυστυχισμένοι και να παραπονιέστε.

Η απόδειξη είναι πόσα πράγματα έχουν καλυτερέψει εδώ και χρόνια και οι άνθρωποι είναι πιο αγανακτισμένοι από ποτέ.

Άρα, λοιπόν, λείπει το φως, λείπει η αγάπη, λείπει αυτή η επικοινωνία.

Βλέπετε, λοιπόν, ότι οι κομμουνιστές δεν είναι κομμουνιστές γιατι δεν επικοινωνούν με τον Ουρανό, δεν πιστεύουν παρα στα υλικά πράγματα, την εργασία, τις αμοιβές, τη διανομή του πλούτου.

Οι πραγματικοί κομμουνιστές είναι όντα που επικοινωνούν με τον Ουρανό και στη συνέχεια με τους ανθρώπους.

Επειδή οι κομμουνιστές έκοψαν το σύνδεσμο με τον Ουρανό δε μπορούν να κρατήσουν πολύ. Θέλουν να διαδώσουν τη φιλοσοφία τους σε ολόκληρο τον κόσμο και, προς το παρόν, το πετυχαίνουν, μερικά χρόνια ακόμη και θα έχουν επιτυχίες, όμως μια ωραία ημέρα, τέλος.

Όλος ο κόσμος θα καταλάβει και

τότε θα βασιλέψει ο καινούργιος κομμουνισμός, αυτός

της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας που είναι και ο πραγματικός κομμουνισμός.

Είναι καλά να είναι κάποιος κομμουνιστής, δεν είμαι εναντίον, αλλά υπάρχουν ακόμη σημεία που πρέπει να μελετηθούν.

Το 1917 που ήταν η εποχή που οι μπολσεβίκοι έρχονταν έλεγα: «Ο κομμουνισμός θα κατακλύσει σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο, και από τότε ξαπλώθηκε μάλιστα και στην Αφρική, όμως δεν πρόκειται να κρατήσει πολύ, και θα αλλάξει».

Διάβασα περίπου την ίδια προφητεία σε ένα βιβλίο του Έντγκαρ Κέισυ.

Ο οποίος έλεγε ότι κομμουνισμός δε θα εξαφανιστεί, αλλά θα αλλάξει, θα συνδέσει το πνεύμα της αδελφοσύνης της Διδασκαλίας μας.

Οι κομμουνιστές έχουν διαπαιδαγωγηθεί για να δεχτούν τις ιδέες της συλλογικότητας και της αδελφότητας, όσο όμως δεν επιτρέπουν στο μυστικιστικό, θρησκευτικό παλμό να εκδηλωθεί, ο κομμουνισμός δε μπορεί να είναι μια ιδανική λύση.

Ακόμη και αν οι ιδέες τους είναι γενναίες —και δεν είναι η περίπτωση για όλους!— αφού λείπει το ουσιαστικό στοιχείο, ο κομμουνισμός δε μπορεί να κρατήσει. Η ψυχή και το πνεύμα αποκτούν πάντα το δικαίωμά τους να επικοινωνούν με τον Κύριο.

Γι’ αυτό και θα γίνουν μεγάλες αναστατώσεις στη Ρωσία. Οι Ρώσοι δε μπορούν να μείνουν πολύ καιρό στον αθεϊσμό, θα σκάσουν.

Να πως η Διδασκαλία μας θα διαδοθεί στη Ρωσία, στη Βουλγαρία, και σε όλες τις χώρες όπου υπάρχει και βασιλεύει ο κομμουνισμός εδώ και δεκάδες χρόνια.

Σας εύχομαι να είστε ζωντανοί για να δείτε αυτά που σας λέω.

Μπορώ ακόμη να σας δώσω ένα επιχείρημα. Οι άνθρωποι έχουν τις επιθυμίες τους, τις τάσεις τους, τους πόθους τους και ό,τι άλλο θέλετε, ξέρουν όμως ότι δεν είναι ελεύθεροι να τις ικανοποιούν αδιάφορα πως, γιατί υπάρχει ένα Κράτος, μια κυβέρνηση, νόμοι, δικαστές, και ότι αν διαπράξουν μια παράβαση στούς νόμους, θα τιμωρηθούν.

Κάποιος λέει: «Ω! μα δεν το ήξερα ότι δεν έπρεπε να κάνω αυτό ή εκείνο…»

Ε λοιπόν, έπρεπε να το ξέρει. Δε μπορεί να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι δεν το ήξερε, όλος ο κόσμος πρέπει να είναι εν γνώσει.

Κάποιος πολιτισμένος άνθρωπος δεν αγνοεί την ύπαρξη νόμων.

Ακόμη και τα παιδιά ξέρουν ότι, αν παραβούν ορισμένους κανόνες, θα τιμωρηθούν — μερικά χαστούκια ή ξύλο στα οπίσθια.

Στην πραγματικότητα,αν κάποιος είναι πολύ πονηρός, μπορεί να παραβεί τους ανθρώπινους νόμους χωρίς να τιμωρηθεί, υπάρχουν όμως και νόμοι που είναι ανώτεροι από τους ανθρώπινους και αυτούς αν τους παραβείτε, είναι αδύνατο να γλιτώσετε και τιμωρείστε.

Αυτοί οι νόμοι δεν αναφέρονται κάπου στα ανθρώπινα βιβλία, τους μαθαίνει κάποιος στις Σχολές της μύησης ή ακόμη μέσα στον ίδιο τον εαυτό του, όπου είναι γραμμένοι, και εκεί τους βρίσκει όταν σκέφτεται, όταν διαλογίζεται.

Είναι νόμοι θείοι, είναι νόμοι αιώνιοι.

Οι ανθρώπινοι νόμοι ποικίλλουν ανάλογα με τις χώρες, με τις εποχές. Αν τους σέβεστε, επωφελείστε από αυτούς στην κοινωνία, όμως σας το λέω, αν είστε πονηρός, μπορείτε να τους παραβείτε χωρίς να τιμωρηθείτε.

Ενώ οι θείοι νόμοι είναι πολύ πιο δυνατοί και εκπληκτικοί, και πρέπει να τους γνωρίζετε.

Ο μαθητής της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας μελετά αυτούς τους νόμους και τότε όσο εναρμονίζεται με αυτούς, τόσο προχωρεί και αν τους παραβαίνει, δε μπορεί να δικαιολογηθεί λέγοντας: «Δε φταίω και τόσο, δεν ήξερα…» Ε, όχι, έπρεπε να γνωρίζει αυτούς τους νόμους. Όταν ένας αστυφύλακας σας σταματά, δε μπορείτε να πείτε: «Κύριε αστυφύλακα, δε ήξερα…»

Δε δίνει δυο δεκάρες αν το ξέρατε ή δεν το ξέρατε και σας δίνει την κλήση.

Γιατί να μην είναι το ίδιο πράγμα και στο πνευματικό επίπεδο;

Δυστυχώς, καθώς η σημερινή ανθρωπότητα σταματά όλο και περισσότερο στην επιφάνεια των πραγμάτων, οι χειρονομίες, οι μορφασμοί, τα ρούχα, η εργασία… όλοι είναι τόσο αφοσιωμένοι να μελετούν τι είναι πρέπον για την κοινωνία που να μην τους μένει πια καιρός για να μελετήσουν τους Θείους Νόμους.

Και γι’ αυτό, τώρα, όσο η υλική κατάσταση της ανθρωπότητας καλυτερεύει, τόσο η ηθική και πνευματική κατάσταση κινδυνεύει. Γιατί όλες αυτές οι αρρώστιες, αυτές οι ανισορροπίες, αυτή η εγκληματικότητα;

Αν ξέρατε μόνο το τι συμβαίνει κάθε μέρα στον κόσμο, είναι φρίκη! Υλικά, ποτέ δεν είμασταν τόσο καλά όσο σήμερα, αλλά, από μιαν άλλη πλευρά, η ανισορροπία και η αρρώστια αυξάνουν κατά γεωμετρική πρόοδο. Είναι γιατί, δίνοντας προτεραιότητα σε μια πλευρά, αφήνουν μοιραία την άλλη να κινδυνεύει.

Οι άνθρωποι περνούν τον καιρό τους να συγκεντρώνονται και να συζητούν για να καλυτερεύουν αυτό ή εκείνο το σημείο, αλλά μόνο πάντα ό,τι αφορά στο υλικό επίπεδο, ποτέ δεν κάνουν συγκεντρώσεις για να γνωρίσουν το Θείο Δρόμο, και γι’ αυτό και είναι χαμένοι, έστω και αν οι εργασίες τους πάνε καλά.

Ένας Μύστης θα σας πει ότι εκείνος που δε μελετά τους θείους νόμους είναι ο πιο ανόητος άνθρωπος γιατί αφήνει στην άκρη τις σχέσεις που πρέπει να έχει με όλες τις νοήμονες δυνάμεις της φύσης, με όλα τα όντα, τις ιεραρχίες, τις οντότητες που κατοικούν το σύμπαν, για να συγκεντρωθεί μόνο πάνω σ’ έναν κόκκο άμμου, τη γη όπου μόνο οι υποθέσεις του υπολογίζονται.

Υπάρχουν τόσα πράγματα να γνωρίσει και να αισθανθεί κάποιος! Αλλά όχι, τους γυρίζει την πλάτη. Γι’ αυτό και βάζω τους κομμουνιστές και καπιταλιστές στο ίδιο καλάθι.

Αφού ούτε οι μεν ούτε οι δε βλέπουν πως υπάρχουν αιώνιοι νόμοι στους όποιους πρέπει να συμμορφώνονται, να εναρμονίζονται, να υποτάσσονται, αυτοί συγκεντρώνουν όλες τους τις ενέργειες μόνο στο φυσικό, υλικό, οικονομικό τομέα —πράγμα που το κάνουν όλοι— θα πει πως το μυαλό τους έχει σκοτεινιάσει.

Να γίνεστε, πραγματικοί καπιταλιστές και πραγματικοί κομμουνιστές και

ύστερα θα έχετε τον ουρανό και τη γη.

Πολλοί κομμουνιστές είναι αναγκασμένοι να είναι γιατί τους υποχρέωσαν να γίνουν.

Τους πήραν το οικόπεδό τους, το σπίτι τους… δεν τα έδωσαν αυτοί οι ίδιοι.

Τι παράξενος κομμουνισμός όταν υποχρεώνει τους ανθρώπους να δίνουν αυτά που τους ανήκουν.

Να περιορίζουν, να καταπιέζουν, να συντρίβουν τους άλλους, αυτός είναι ο κομμουνισμός;

Όχι, ο κομμουνισμός είναι να μοιράζετε, να δίνετε, να χαμογελάτε, να αγαπάτε, αλλά να κρατάτε τα κεφάλαια σας, γιατί, αν δεν τα έχετε πια, δε μπορείτε να κάνετε κάτι μετά.

Έχετε ιδέες, μα αν δεν έχετε πεντάρα δε μπορείτε να πραγματοποιήσετε κάτι.

Ενώ αν κάποιος σας δώσει ένα κεφάλαιο, κάνετε μια εταιρεία, κερδίζετε πάρα πολλά, και μποείτε ύστερα να μοιράσετε τα πλούτη σας, γίνεστε κομμουνιστής.

Αλλά, για να γίνετε κομμουνιστής, πρέπει να είστε πρώτα καπιταλιστής.

Τι κομμουνισμό θα κάνετε άν δεν έχετε κάτι; Να, η Κοσμική Νοημοσύνη έλυσε το πρόβλημα, σας δίνει κεφάλαια, χέρια, πόδια… και όλοι οι καπιταλιστές που δεν κατάλαβαν γιατί πρέπει να είναι κάποιος καπιταλιστής είναι πολύ κακοί καπιταλιστές και οι κομμουνιστές έχουν δίκιο να τους χτυπούν.

Αλλά δεν έχουν δίκιο να χτυπούν τους πραγματικούς καπιταλιστές που είναι στην Παγκόσμια Λευκή Αδελφότητα, γιατί είναι επίσης πραγματικοί κομμουνιστές.

Θα πείτε: «Θεέ μου! Πόσο όλα είναι μπερδεμένα, δεν καταλαβαίνω πια κάτι!» Ναι, θα είναι πάντα μπερδεμένα στο κεφάλι σας γιατί δεν σπουδάσατε σε μια Σχολή μύησης. Σπουδάσατε δε ξέρει κάποιος που, και γι’ αυτό, όταν σας παρουσιάζουν τις αλήθειες όπως τις έκανε η Κοσμική Νοημοσύνη, δεν καταλαβαίνετε πια κάτι, γιατί πήγατε σε ανθρώπινες σχολές, σε ηλίθιες σχολές, όπου σας χόρτασαν με λανθασμένες ιδέες.

Ενώ εγώ πήγα στη Σχολή της Κοσμικής Νοημοσύνης, όπου μου έμαθαν αυτά: αν δεν είστε καπιταλιστής δε μπορείτε να γίνετε κομμουνιστής.

Πρέπει, λοιπόν, να καταλάβετε πιο πολύ, να γίνετε ένας καπιταλιστής και να χρησιμοποιείτε τα πλούτη σας για να κάνετε το καλό με το μυαλό σας, το στόμα σας, τα χέρια σας, τα πόδια σας… Τότε, είστε ένας ιδανικός κομμουνιστής.

Αν όμως δεν έχετε κάτι και θέλετε να είστε κομμουνιστής, τι καλό κάνετε;

Κανένα, παίρνετε αυτό που δε σας ανήκει, και είστε ένας κλέφτης.

Το να θέλουν να εξαφανίσουν τους πλούσιους για να τους τα πάρουν όλα και να ζήσουν αυτοί σαν και αυτούς, μήπως πρέπει έτσι να καταλαβαίνουν τα πράγματα;

Όταν είναι στη δυστυχία αγωνίζονται εναντίον των πλουσίων, όταν όμως είναι πλούσιοι δεν τους πολεμούν πια. Στην πραγματικότητα, πρέπει όταν είστε πλούσιος να είστε εναντίον των πλουσίων και να τα μοιράζετε όλα.

Αλλά να είστε εναντίον των πλουσίων όταν είστε φτωχός, αυτό είναι πολύ εύκολο. Είναι σαν όλες τις άσχημες κοπέλες που κάνουν κριτική για τις όμορφες, κάνουν κριτική γιατί αισθάνονται ότι είναι άσχημες, αν ήταν όμορφες, δε θα έκαναν ποτέ κριτική για την ομορφιά.

Τη γνωρίζω την ανθρώπινη φύση! Οι άσχημες κοπέλες κάνουν κριτική στις γοητευτικές κοπέλες που έλκουν τα αγόρια γιατί δε μπόρεσαν ποτέ να έλξουν κάποιο.

Όμως εγώ, είμαι γενναίοδωρος, χειροκροτώ, λέω:

«Μπράβο! πρέπει να έλκουν και άλλους και να τους φέρνουν στην Αδελφότητα!»

Ναι, βλέπετε, δεν υπάρχει ένας άνθρωπος πιο γενναιόδωρος από μένα.

Λοιπόν, να πως πρέπει να καταλαβαίνετε τα πράγματα. Γιατί το να εξοντώνετε τους καπιταλιστές λέγοντας: «Είμαι κομμουνιστής» και να καταπιέζετε τους άλλους με ένα χειρότερο τρόπο από αυτούς που προηγούνται από σας, όχι, αυτό δεν ταιριάζει.

Πώς θα δικαιολογηθούν οι κομμουνιστές μπροστά στην ιστορία;

Γιατί όλα γράφονται!

Βλέπουμε, μάλιστα, προοδευτικά φιλμ που δείχνουν πως αναγκάζουν ανθρώπους να ομολογήσουν εγκλήματα που ποτέ δεν έχουν κάνει…

Η ιστορία όμως θα τους κρίνει και θα τους κρίνει όλους, και τους καπιταλιστές και τους κομμουνιστές, όλοι θα είναι στο ίδιο καλάθι.

Εκτός από αυτούς που είναι συγχρόνως καπιταλιστές και κομμουνιστές, αυτούς που σέβονται και προστατεύουν τον πλούτο τους, την αγνότητά τους, τη ζωή τους, τη νοημοσύνη τους, το φως τους, για να μπορέσουν να τα δώσουν στους άλλους και να πραγματοποιήσουν μεγάλα έργα.

Μάλιστα, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, όλα ωχριούν μπροστά στη Διδασκαλία της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας.

Είναι τόσο πλατιά, τόσο εκτεταμένη, ευγενική, υπέρτατη και πλούσια!

Δε μπορεί να συγκριθεί κάποιο άλλο σύστημα με αυτό. Γιατί κανένα άλλο σύστημα δεν έλαβε υπόψη του τις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπινου όντος που δεν είναι μόνο αυτές που θεωρεί ο μαρξισμός.

Τις ανάγκες της ψυχής και του πνεύματος. Άρα, το μαρξιστικό σύστημα θα αποδειχτεί επίσης —και ήδη αποδείχτηκε— φτωχό και ελλιπές, και η Διδασκαλία μας θα είναι αυτή που θα πει την τελευταία λέξη.

Βιντελινάτα (Ελβετία), 7 Μαρτίου 1973